Αγαπητέ Κλύδωνα καλημέρα,
Εκτιμώντας την κοινωνικά ελληνοπρεπή σου στάση σε σχέση με όσες ιστοσελίδες που έχω διαβάσει ως τώρα αλλά και την αδιαπραγμάτευτή σου στάση στο πλευρό του λαού μας σου στέλνω την δική μου συμμετοχή στον αγώνα σου με την παρακάτω ταπεινή μου προσφορά..
Κώστας Ε.
Μουσουργός
«Ισως το πλέον συμβολικό παράδειγμα για τις προσπάθειες συγκάλυψης της Μικρασιατικής Γενοκτονίας υπήρξε η πορεία της ταινίας «1922» του γνωστού σκηνοθέτη Νίκου Κούνδουρου. Η περιπέτεια της συγκεκριμένης ταινίας αποτελεί την πλέον αποκαλυπτική πράξη του νεοελληνικού αναθεωρητισμού.»
Είναι οι ίδιοι που άφησαν να καταστραφεί ο Ελληνισμός της Πόλης. Είναι οι ίδιοι της Ζυρίχης και του Λονδίνου. Οι ίδιοι του 1974. Οι ίδιοι του σχεδίου Ανάν. Και σήμερα είναι οι μνημονιακοί. Όχι μόνον του κυβερνώντος κόμματος. Σήμερα παίζουν τον ρόλο των πειθήνιων ευρωλιγούρηδων καταστροφέων του Ελληνισμού.
Διαβάστε το κατωτέρω κείμενο για να αντιληφθείτε πού για πολλά χρόνια οδηγούν τον Ελληνισμό. Η λέξη ντροπή είναι πολύ λίγη.
1922 (H KATASTROFH THS SMYRNHS)
http://video.google.com/videoplay?docid=3845352493012291179#
Γράφει για την μετα-ιστορία της ταινίας ο Βλάσης Αγτζίδης (στο
http://users.sch.gr/tgiakoum/asiaminor.html):
Ισως το πλέον συμβολικό παράδειγμα για τις προσπάθειες συγκάλυψης της Μικρασιατικής Γενοκτονίας υπήρξε η πορεία της ταινίας «1922» του γνωστού σκηνοθέτη Νίκου Κούνδουρου. Η περιπέτεια της συγκεκριμένης ταινίας αποτελεί την πλέον αποκαλυπτική πράξη του νεοελληνικού αναθεωρητισμού.
Βασισμένη σε αυθεντικές μαρτυρίες, γυρίστηκε το 1977-1978 με τη χρηματοδότηση του κρατικού Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου (ΕΚΚ). Από την εποχή των γυρισμάτων (τρία μόλις χρόνια μετά την τουρκική εισβολή στην Κύπρο) η Χουριέτ είχε καταγγείλει την ταινία, υποστηρίζοντας ότι έτσι «υπονομεύονται» οι ελληνοτουρκικές συνομιλίες. Φυσικά το τουρκικό υπουργείο Εξωτερικών γνώριζε καλύτερους και αποτελεσματικότερους τρόπους διαμαρτυρίας. Οι τουρκικές αντιδράσεις απέδωσαν! Το ελληνικό υπουργείο Προεδρίας αρνήθηκε να δώσει άδεια προβολής στην ταινία, κάτι που ήταν απαραίτητο για να βγει στις αίθουσες. Επί πλέον, το ΕΚΚ, το οποίο ήταν ιδιοκτήτης της ταινίας και είχε ως προϊστάμενη αρχή το υπουργείο Βιομηχανίας, δέσμευσε την ταινία στο εργαστήριο. Μια κόπια που παρανόμως κατάφερε να εξασφαλίσει ο Κούνδουρος προβλήθηκε στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, αποσπώντας 9 βραβεία. Το υπουργείο Προεδρίας φοβούμενο την κατακραυγή δεν τόλμησε να απαγορεύσει την προβολή της ταινίας, η οποία παρέμενε δεσμευμένη στα συρτάρια του ΕΚΚ.
Η λαθραία κόπια στάλθηκε το 1982 (οκτώ χρόνια από την τουρκική εισβολή στην Κύπρο) στο Διεθνές Φεστιβάλ Βουδαπέστης. Μισή ώρα πριν από την προβολή της, κατέφθασε από το ελληνικό υπουργείο Εξωτερικών εντολή προς τον Ελληνα πρέσβη να εμποδίσει την προβολή της ταινίας. Ο Ελληνας πρέσβης ζήτησε με τη σειρά του από το ουγγρικό υπουργείο Εξωτερικών να εμποδίσει την προβολή της ταινίας. Πράγμα που έγινε! Λίγο αργότερα, με παρέμβαση του Μικρασιάτη, τότε υπουργού, Γιάννη Καψή έλαβε τέλος η ομηρία της ταινίας και το ΕΚΚ την παρέδωσε στον Νίκο Κούνδουρο. Ας σημειωθεί ότι με κοινή συμφωνία του σκηνοθέτη με το ΥΠΕΞ, η ταινία δεν θα έπρεπε να παιχτεί ποτέ -και ούτε έχει παιχτεί μέχρι σήμερα- στην ελληνική Θράκη.
Κώστας Ε. Μουσουργός
Εκτιμώντας την κοινωνικά ελληνοπρεπή σου στάση σε σχέση με όσες ιστοσελίδες που έχω διαβάσει ως τώρα αλλά και την αδιαπραγμάτευτή σου στάση στο πλευρό του λαού μας σου στέλνω την δική μου συμμετοχή στον αγώνα σου με την παρακάτω ταπεινή μου προσφορά..
Κώστας Ε.Μουσουργός
«Ισως το πλέον συμβολικό παράδειγμα για τις προσπάθειες συγκάλυψης της Μικρασιατικής Γενοκτονίας υπήρξε η πορεία της ταινίας «1922» του γνωστού σκηνοθέτη Νίκου Κούνδουρου. Η περιπέτεια της συγκεκριμένης ταινίας αποτελεί την πλέον αποκαλυπτική πράξη του νεοελληνικού αναθεωρητισμού.»
Είναι οι ίδιοι που άφησαν να καταστραφεί ο Ελληνισμός της Πόλης. Είναι οι ίδιοι της Ζυρίχης και του Λονδίνου. Οι ίδιοι του 1974. Οι ίδιοι του σχεδίου Ανάν. Και σήμερα είναι οι μνημονιακοί. Όχι μόνον του κυβερνώντος κόμματος. Σήμερα παίζουν τον ρόλο των πειθήνιων ευρωλιγούρηδων καταστροφέων του Ελληνισμού.
Διαβάστε το κατωτέρω κείμενο για να αντιληφθείτε πού για πολλά χρόνια οδηγούν τον Ελληνισμό. Η λέξη ντροπή είναι πολύ λίγη.
1922 (H KATASTROFH THS SMYRNHS)
http://video.google.com/videoplay?docid=3845352493012291179#
Γράφει για την μετα-ιστορία της ταινίας ο Βλάσης Αγτζίδης (στο
http://users.sch.gr/tgiakoum/asiaminor.html):
Ισως το πλέον συμβολικό παράδειγμα για τις προσπάθειες συγκάλυψης της Μικρασιατικής Γενοκτονίας υπήρξε η πορεία της ταινίας «1922» του γνωστού σκηνοθέτη Νίκου Κούνδουρου. Η περιπέτεια της συγκεκριμένης ταινίας αποτελεί την πλέον αποκαλυπτική πράξη του νεοελληνικού αναθεωρητισμού.
Βασισμένη σε αυθεντικές μαρτυρίες, γυρίστηκε το 1977-1978 με τη χρηματοδότηση του κρατικού Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου (ΕΚΚ). Από την εποχή των γυρισμάτων (τρία μόλις χρόνια μετά την τουρκική εισβολή στην Κύπρο) η Χουριέτ είχε καταγγείλει την ταινία, υποστηρίζοντας ότι έτσι «υπονομεύονται» οι ελληνοτουρκικές συνομιλίες. Φυσικά το τουρκικό υπουργείο Εξωτερικών γνώριζε καλύτερους και αποτελεσματικότερους τρόπους διαμαρτυρίας. Οι τουρκικές αντιδράσεις απέδωσαν! Το ελληνικό υπουργείο Προεδρίας αρνήθηκε να δώσει άδεια προβολής στην ταινία, κάτι που ήταν απαραίτητο για να βγει στις αίθουσες. Επί πλέον, το ΕΚΚ, το οποίο ήταν ιδιοκτήτης της ταινίας και είχε ως προϊστάμενη αρχή το υπουργείο Βιομηχανίας, δέσμευσε την ταινία στο εργαστήριο. Μια κόπια που παρανόμως κατάφερε να εξασφαλίσει ο Κούνδουρος προβλήθηκε στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, αποσπώντας 9 βραβεία. Το υπουργείο Προεδρίας φοβούμενο την κατακραυγή δεν τόλμησε να απαγορεύσει την προβολή της ταινίας, η οποία παρέμενε δεσμευμένη στα συρτάρια του ΕΚΚ.
Η λαθραία κόπια στάλθηκε το 1982 (οκτώ χρόνια από την τουρκική εισβολή στην Κύπρο) στο Διεθνές Φεστιβάλ Βουδαπέστης. Μισή ώρα πριν από την προβολή της, κατέφθασε από το ελληνικό υπουργείο Εξωτερικών εντολή προς τον Ελληνα πρέσβη να εμποδίσει την προβολή της ταινίας. Ο Ελληνας πρέσβης ζήτησε με τη σειρά του από το ουγγρικό υπουργείο Εξωτερικών να εμποδίσει την προβολή της ταινίας. Πράγμα που έγινε! Λίγο αργότερα, με παρέμβαση του Μικρασιάτη, τότε υπουργού, Γιάννη Καψή έλαβε τέλος η ομηρία της ταινίας και το ΕΚΚ την παρέδωσε στον Νίκο Κούνδουρο. Ας σημειωθεί ότι με κοινή συμφωνία του σκηνοθέτη με το ΥΠΕΞ, η ταινία δεν θα έπρεπε να παιχτεί ποτέ -και ούτε έχει παιχτεί μέχρι σήμερα- στην ελληνική Θράκη.
Κώστας Ε. Μουσουργός
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου