Κράτει στις ορθοπεταλιές παιδιά γιατί τα όνειρα κοστίζουν ακριβά..

Η υπερεκτιμημένη μειοψηφία των ποδηλατών (ποδηλάτης είμαι και εγώ) αντεπιτίθεται με επιχειρήματα αν όχι σαθρά τουλάχιστον υπερφύαλα. «κάνουμε οδήλατο γιατί ονειρευόμαστε μια πόλη χωρίς αυτοκίνητα και όχι γιατί δεν μπορούμε να κάνουμε πραγματικότητα την αγορά ενός αυτοκινήτου!» Βαστάτε τα όνειρα γερά αδέλφια μην τύχει κι αφηνιάσουν. Επειδή στην τρέλα σας ισοπεδώνετε μια σειρά από πρακτικές παραμέτρους που δυστυχώς καθιστά αναγκαίο κακό το ΙΧ. Πριν έτσι του βάλετε Χ για προσέξτε. Αφ’ ενός δεν ζείτε στα γήπεδα του Άμστερνταμ ή του Παρισιού και του Μονάχου όπου για να ανυψώσουν ένα ιστορικό άγαλμα έκαναν εισαγωγή πέτρας από την Αττική και αφ’ ετέρου δεν είναι όλοι και για διάφορους λόγους διαθέσιμοι αναβάτες ενός ποδηλάτου.. Μερικοί δε εξ ημών δεν είναι σε θέση για λόγους είτε ηλικιακούς ή υγείας είτε για λόγους αποστροφής ούτε μια εφημερίδα να πηδήξουν όχι σε ποδήλατο να ανέλθουν. Χώρια που η γεωλογική μορφολογία της Αθήνας είναι απαγορευτική σε μη προπονημένους αθλητές να κάνουν ευρεία χρήση του ποδηλάτου. 

Καλές είναι οι οικολογικές ανατροπές αλλά εκεί όπου αυτές θα αντικαθιστούν πλήρως την επικίνδυνη έστω τεχνολογία. Είμαι απολύτως πεπεισμένος πως αν κάποιος σας βεβαίωνε πως η παροχή ηλεκτρικού ρεύματος θα προερχόταν από οικολογικές πηγές αλλά ο υπολογιστής σας λόγω των φτωχών διαθεσίμων ή της δυνατότητάς του δεν θα είχε τις ταχύτητες που μας έχουν συνηθίσει, τότε θα αντιδρούσατε ίσως και με μεγαλύτερη ένταση απ’ ότι τώρα. 

Γι αυτό κράτει στις δυναμικές ορθοπεταλιές διαμαρτυρίας. Δύσκολα ίσως εξ αιτίας τη πολεοδομικής αναρχίας και της μορφολογίας του Αττικού ή και του Θεσσαλονικιώτικου εδάφους (πόλεις όπως τα Τρίκαλα η Καρδίτσα και η Λάρισα εξαιρούνται) αλλά λύση που να μας ικανοποιεί όλους μπορεί να βρεθεί. Και το επαναλαμβάνω. Ποδηλάτης είμαι κι εγώ.