Ένοχους χωρίς ελαφρυντικά έκρινε το τριμελές πλημμελειοδικείο Αθήνας τους δύο Ολυμπιονίκες, Κώστα Κεντέρη και Κατερίνα Θάνου αλλά και τον προπονητή τους, Χρήστο Τζέκο, σχετικά με το περιβόητο «τροχαίο» τον Αύγουστο του 2004, λίγο πριν τους Ολυμπιακούς Αγώνες. 

Ενόχους ωστόσο απέναντι σε ποιον και σε τι; Στο άστρο της δικαιοσύνης που ψάχνουμε στην χώρα μας ακόμη να βρούμε τις συντεταγμένες του, την αμόλυντη κοινωνική ηθική, την παραδειγματική πολιτική λειτουργία, ή μήπως την οικονομική εντιμότητα, την ευγενή αθλητική άμιλλα και την υψιπετή παιδεία; 

Και αν αυτά τα δύο παιδιά κρίθηκαν εμμέσως ένοχα ως φυσικοί αυτουργοί της χρήσης αναβολικών γιατί να λείπει η εκσυγχρονιστική πολιτεία της ισχυρής Σημίτειας Ελλάδας που τα πίεσε ασφυκτικά στην απόσπαση μεταλλίων η μόνη χρηστική αξία των οποίων θα ήταν η φωτογράφηση της Κινεζομαϊμούς παραπλεύρως τους για πολιτικά οφέλη; 

Η απάντηση στα ερωτήματά μου αυτά προκύπτει από μια στεγνή δικαστική φράση του προέδρου της έδρας. «Το δικαστήριο δέχεται ότι το τροχαίο δεν έγινε ποτέ».. Τους καταδίκασε έτσι σε 31 μήνες φυλάκιση με τον προπονητή τους να εισπράττει προφανώς ως βαποράκι δύο μήνες επιπλέον. 

Μαζί τους καταδικάστηκαν και οι δύο γιατροί στους οποίους όμως αναγνωρίστηκαν μη ταπεινά ελατήρια.. Ολοκληρώθηκε έτσι η διακαώς επιθυμούμενη κοινωνική μας κάθαρση στα ευάλωτα πρόσωπα των δύο αυτών αθλητών, αφού η καταδίκη τους, μας βύθισε στην κολυμβήθρα του εξαγνισμού μας..