ΤΟ ΔΟΛΙΟ ΕΦΕΥΡΗΜΑ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ

 

Ευγένιος Ανδρικόπουλος

«Αυξάνεις την πίτα αν θέλεις ν’ αυξήσεις τον πλούτο» επαναλαμβάνουν σε βαθμό εμετικό εγχώριοι και αλλοδαποί λακέδες των τοκογλύφων. Να συστοιχηθούμε κι εμείς κάτω από αυτή τη -παραπλανητική- σημαία του αυτονόητου, επειδή το μηδέν πολλαπλασιαζόμενο διαιρούμενο προστιθέμενο ή αφαιρούμενο, στο μηδέν καταλήγει, όμως:  

 Από συστάσεως  των κοινωνιών η διαφορά μεταξύ του λαού και των δυναστών του, προέκυπτε πάντα στη διανομή του πλούτου ανεξαρτήτως του μεγέθους του.  Και αυτό είναι κάτι που δόλια σκεπάζουν, όπως οι γάτες τα σκατά τους. Επί παραδείγματι σήμερα. Ο παραγόμενος από την ανθρωπότητα πλούτος, είναι απολύτως επαρκής για να καλύψει τις ανάγκες του πληθυσμού της γης. 


Παρ’ όλ’ αυτά μια ολιγάριθμη ελίτ εκτός του ότι -αδιαφορώντας προκλητικά για τις γενιές που θα μας διαδεχθούν- εκμεταλλεύεται τους φυσικούς πόρους του πλανήτη ληστρικά, ιδιοποιείται τον πλούτο κοινωνικοποιώντας βάρβαρα τη φτώχεια. Την εξαθλίωση. 

Το ότι το ένα επί τοις εκατό του πληθυσμού κατέχει το εξήντα τοις εκατό των πλουτοπαραγωγικών πηγών και ότι το υπόλοιπο 99 επιβιώνει –ακόμη- με κάτι λιγότερο από το σαράντα τοις εκατό,  είναι τόσο γνωστό, όσο και οι από τηλοψίας συνταγές μαγειρικής στους νεοέλληνες.   

Δοσμένης της εξίσωσης αυτής δεν έχεις παρά να αλλάξεις τις πολιτικές παραμέτρους της για να έχεις το σκοπούμενο αποτέλεσμα. Την πλην ελαχίστων και ηχηρών εξαιρέσεων ευημερία , της συντριπτικής πλειοψηφίας των μελών μιας κοινωνίας. Προς τι επομένως ο πόνος και ο κοπετός για την αύξηση του πλούτου; 

Να σας πω εγώ. 

Αφ’ ενός για τον υπερπολλαπλασιασμό των κερδών της ανθρωποειδούς αγέλης των αρπακτικών και αφ’ ετέρου για να δοθεί χώρος στην ελεήμονα διάθεσή τους προκειμένου να επικαλυφθούν επικοινωνιακά τα εγκλήματά τους. Κάτι που θα συμβεί  με την ανακύκλωση των καταλοίπων στο προσβλητικό για τους λαούς εφεύρημα μιας νέας επαιτείας. Της «Κοινωνικής Επιχειρηματικότητας». Σαν να σοβαντίζεις το σπίτι ενός σεισμοπαθούς που έχει κριθεί ακατάλληλο να κατοικηθεί. 

Πρόκειται περί φρούτου νέας εσοδείας για την προώθηση του οποίου στήνονται εσχάτως διάφορα συνέδρια που και μόνο από την ονοματεπωνυμία των χορηγών αντιλαμβάνεται κανείς τους υποδόριους στόχους. Τι δηλαδή βράζει το τσουκάλι τους. 

Η Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών του Ιδρύματος Ωνάση, ή η αντίστοιχη του Ιδρύματος Μποδοσάκη είναι δύο απ’ αυτούς. Οι επιχειρηματικοί όμιλοι  του τύπου Ιντεραμέρικαν, Ελληνικά Πετρέλαια, Βιανέξ και άλλοι ομοειδείς τους είναι κάποιοι άλλοι. 

Αν κατά συνέπεια σοφόν είναι το σαφές, πόθεν προκύπτει το ενδιαφέρον των δραστών κατά των θυμάτων τους; Από πότε η Αληκτώ η Μέγαιρα και η Τισιφόνη τους καταδιώκουν  εν υπνώσει γιατί οι σύγχρονοι Άθλιοι του Βίκτωρος Ουγκώ δεν έχουν ένα πιάτο βασικής διατροφής στο τραπέζι τους, ή ένα κρεβάτι με προσκέφαλο για το τσαλακωμένο τους σώμα; 

Περί χρηματοδοτήσεων, δανείων και επιχορηγήσεων ήταν οι αναφορές που κατατέθηκαν στα συνέδριά τους και κατά δήλωσή τους «όπως κι αν ονομάζεται μια επιχείρηση, αν τα έσοδα είναι λιγότερα από τα έξοδα, τότε θα πτωχεύσει». 

Άρα; Άρα αν πράγματι οι τρεις ερινύες τους έχουν ήδη επισκεφθεί η επίσκεψη αυτή ήταν προειδοποιητική του «κακού» που βρίσκεται καθ’ οδόν, κάτι που έχουν την οξύνοια να το αντιληφθούν. Και ότι είναι «κακό» γι αυτούς επί του ασφαλούς σας δηλώνω πως είναι καλό για τον λαό. Και οι νοώντες νοήτωσαν.