ΤΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΤΣΙΡΚΟ

Ευγένιος Ανδρικόπουλος

Πρόκειται περί κοινωνικού τσίρκου αλλά δεν τους αδικώ.. Μια εικοσιπενταετία ιδιωτικής τηλοψίας τώρα έχει πράγματι αποδώσει τα μέγιστα στην αποχαύνωση του άλλοτε πανούργου Έλληνα που διΰλιζε τον πολιτικό κώνωπα πριν τον καταπιεί. 

Παρά το ότι κατά την περίοδο της μεταπολίτευσης η κοινωνία του σχεδόν εκμηδένισε τον αναλφαβητισμό και αύξησε τον όγκο των αποφοίτων της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης κοντά στο 300%, ξεπλύθηκε τόσο ο εγκέφαλός του από τα προγράμματα βλακείας που του έχουν εγκαταστήσει, ώστε πλέον δυνατότητα αναστροφής δεν υφίσταται, επειδή έχασε την συγκριτική του σκέψη. 

Τα γράφω εξοργισμένος μετά από οδυνηρή εμπειρία που είχα χθες σε μια από τις σπάνιες κοινωνικές μου εξόδους. 


«Τι να σας πω ρε παιδιά δεν πάει το χέρι μου να ψηφίσω γενικώς αριστερά και ειδικώς ΚΚΕ και Ανταρσύα έστω και αν κάπου μέσα μου αναγνωρίζω πως έχουν δίκιο, γιατί θα μου κοπεί το χέρι», μας είπε συντηρητικός φίλος (παλιός συμφοιτητής στο τμήμα Πολιτικών Οικονομικών Επιστημών της Νομικής) που πλέον μια ανάσα απέχει από το να περάσει στη τάξη των αστέγων!! 

Απ’ αυτούς που τον έπεισαν πως ο Μαρξ και μια σειρά ερμηνευτών του (δεν τους αναφέρω γιατί θα αδικήσω κάποιους) είναι παρωχημένοι και πως δια της επιχειρηματικότητας θα επέλθει το "εν τούτω νίκα!"  Επιχειρηματικότητα που αρχής γενομένης από την παλινόρθωση του καπιταλισμού στη Σοβιετία,  απενοχοποίησαν τα τοκογλυφικά ιερατεία των Βρυξελλών, εγκαθιστώντας χειρουργικά τους ιούς της αφανιστικής ανταγωνιστικότητας στους εγκεφάλους των Ευρωπαϊκών λαών.

Και πότε; Όταν  ειδικά επί της ελληνικής κοινωνίας , αφού αυτή - η ανταγωνιστικότητα- τσάκισε στη κυριολεξία εργασιακές κατακτήσεις δεκαετιών βουτηγμένες στο αίμα των διεκδικτητών -υπερασπιστών τους, κατέστρεψε και μια σειρά μικροεπιχειρηματιών, υπό την εκμετάλλευση του ονόματος των οποίων, εκλέγονταν κατά συρροή και εξακολούθηση οι εγχώριοι λακέδες του κεφαλαίου. 

Να πως όντας πλέον άνεργος και ο ίδιος ο φίλος μας, πείστηκε ότι: Για την ανεργία του ευθύνονται οι κατά τον Σαμαρά «απεργίες για ψύλλου πήδημα» και η «επαναστατική γυμναστική στους δρόμους». 

Και δεν είναι ένας. Είναι αρκετά τα ευήκοα ώτα που χαϊδεύονται στα παραμύθια αυτά. Επειδή προηγουμένως τα είχαν λούσει με την ψευδοευημερία της επιχειρηματικότητας και των καινοτομιών. Στην πραγματικότητα κάπου στα μύχια της ψυχής τους ελπίζουν στο έλεος της οικονομικής συμμορίας του Ντράγκι γιατί οι περισσότεροι είναι δειλοί.

 Μόνο που οι Ντράγκηδες και οι πέριξ αυτών, το έλεος το κρατούν για τον εαυτό τους. Στο πλήθος με τους αριθμούς αντί ονομάτων στο στήθος,  προσφέρουν απλόχερα την αποστροφική περιφρόνησή τους, έχοντάς τους προηγουμένως πείσει, ότι για την αποτυχία τους ευθύνονται οι ίδιοι... Εις έκαστος εξ αυτών προσωπικά. 

Και ναι πράγματι ευθύνονται γιατί χρόνια παρακολουθούν απαθείς να σώζονται οι τράπεζες αντί των κοινωνιών. 
 Ναι γιατί πράγματι στέκουν πράοι σαν αγελάδες που τις αρμέγουν οι πολυεθνικές με τους συριγγοειδείς σωλήνες του κράτους τους. 
 Ναι γιατί νιώθουν το μακρύ χέρι των ΔΟΥ να βυθίζεται στις τσέπες τους εν ονόματι της χλιδής των εφοπλιστών και δεν το κόβουν.  

 Ώσπου όταν νομοτελειακά θα κόβεται το νήμα της ζωής τους, αυτοί θα πιστεύουν πως έφταιγε το λάδι που ήταν λίγο στο καντήλι τους και όχι ο μαυραγορίτης που τους το ρούφηξε..