Κάποιος γιορτάζει κι ησυχάζει…

Κάποιος γιορτάζει μα το βρήκα.. Είμαι εγώ.. Από βρέφος με είχε η έφηβη και άγνωστη ακόμη Κλειώ Δενάρδου στην αγκαλιά της.. Με αυτοεξόριστους τους γονείς μου με πρόσεχε η γειτονιά.. Ναι γιατί τότε η γειτονιά ήταν ένα γερά δεμένο μωσαϊκό κάτι σαν ψηφιδωτό που έστεργε στα παιδιά της.. Και το έργο της διατροφής μου και διαπαιδαγώγησής μου το είχε αναθέσει σε ένα υπέροχο από κάθε άποψη κορίτσι. Την Κλειώ στην οποία οφείλω και το όνομα για δική της ήταν η επιλογή.. Όταν πολύ αργότερα εισερχόμουν στην ακαδημαϊκή κοινότητα κι ακόμη πιο αργά ο αδελφός του Μίκη Θεοδωράκη ο Γιάννης εστίαζε πάνω μου δηλώνοντας πως βρήκα ένα νέο αστέρι που θα λάμψει στο επάγγελμα, συναντήθηκα μαζί της στο κέντρο που τραγουδούσε για να μου πει αυστηρά.. Σε παρακολουθώ στην τηλεόραση. Πρόσεχε μην μας απογοητεύσεις! Ε, αυτό έκανα.. Τους απογοήτευσα και το καταχάρηκα.. Τα θυμήθηκα καθώς ξαφνικά θυμήθηκα ότι αύριο γιορτάζω και ο Κλύδωνας δεν θα ανοίξει.
Χρόνια σας καλά, εύχεται η καρδιά. Επαναστατικά ο νους..