Η βιομηχανία παραγωγής χρήματος και..

...το προϊόν της πυραμίδας..

Του Ευγένιου Ανδρικόπουλου

Αρκεί να το ψάξει κανείς.. Και να το ψάξει ενδελεχώς επιστρατεύοντας απλώς την προσοχή του και όχι δυνάμεις κατασκοπείας ή μυστικών υπηρεσιών για να εντοπίσει την αλήθεια.. Περιττό να προσθέσω ότι αντιστοίχως δεν είναι προαπαιτούμενο οι οικονομικές γνώσεις κυρίως αυτές των εκπροσώπων του Πανεπιστημίου Πειραιά για να την εξηγήσει ή να αποκαλύψει τον καθεστωτικό βόρβορο που κρύβουν οι επιθέσεις κατά των λαών αρχής γενομένης κατά του δικού μας..

Οι αλλεπάλληλες έτσι υποβαθμίσεις της Ελληνικής οικονομίας και των Ελληνικών τραπεζών ως προς την χρεοπιστωτική τους αξιοπιστία, έσυραν μαζί τους ως tender στην γλώσσα των ναυτικών, προσδεμένους στα απλά ελληνικά, τους οίκους αξιολόγησης. Και ως κατά κανόνα συμβαίνει τα καθεστωτικά μας δουλικά εκμεταλλευόμενα την έφεση του λαού μας να δαιμονοποιεί κάθε κακό, ξεκίνησαν τις μυθιστορηματικές αφηγήσεις.. Πρόκειται περί ενός μεταφυσικού και αναπόφευκτου κακού από το οποίο μας είναι αδύνατον να λυτρωθούμε αν δεν υποταχθούμε στα κελεύσματα εκείνης της οικονομικής θρησκείας της οποίας η εξουσία μας οδήγησε ως εδώ, διαλαλούσαν από τα τηλεοπτικά χωνιά τα γιουσουφάκια τους..

Ποιος κέρδιζε πολιτικά; Αποκλειστικά όστις έθετε την αντίφαση αυτή ενώπιόν του για να διαπιστώσει πως δεν αντανακλούσε στα βιώματα τις εμπειρίες ή την παιδεία του όποια κι αν ήταν αυτή. Στην καθομιλουμένη του παραβίαζε βάρβαρα την λογική γιατί δεν απαντούσε στο ερώτημα: Ποιος είναι ο ελεγκτής και ποιος είναι ο ελεγχόμενος.. Ποιος είναι ο κατήγορος και ποιος ο κατηγορούμενος και ποιος έκανε πρώτος τι.. Η κότα τ’ αυγό ή τ αυγό την κότα..

Δεν θ’ ασχοληθώ έτσι με τις Μανδραβέλειες ή Πρετεντέρειες και Παπαχελάδικες ερμηνείες που από κοινού με ορισμένους φλούφληδες οικονομολόγους στήνουν εδώ και δύο χρόνια θεατρικές παραστάσεις στα Media. Παλιάτσοι είναι την δουλεία (και όχι δουλιά) τους κάνουν. Θα εισέλθω ευθέως στο ψητό: Τους ιδιοκτήτες της βιομηχανίας παραγωγής χρήματος που εδρεύουν που αλλού στην Μητρόπολη του καπιταλισμού. Την Νέα Υόρκη οι οποίοι:

Κατά την άποψη του Woolf (γνωστού από το διαδίκτυο κοινωνιστή και πανεπιστημιακού οικονομολόγου) «αφού εξασφάλισαν διαχρονικά την τοποθέτηση υπαλλήλων τους στις κυβερνήσεις των ΗΠΑ, δηλαδή στο υπουργείο οικονομικών (Ministry Treasury), στην ομοσπονδιακή τράπεζα (Federal Reserve) ,στο χρηματιστήριο (Wall Street), στην επιτροπή προώθησης αγαθών και εμπορίου (Commodity Further Trade commission) κλπ ,σε σύμπραξη με καθηγητές οικονομικών εδρών φημισμένων πανεπιστημίων όπως το Harvard , MIT , Columbia , Berkley … που έπαιξαν τον ρόλο των οικονομικών συμβούλων (chief economics advisors ) στις κυβερνήσεις Ρέιγκαν ,Μπούς πρεσβύτερου και νεότερου ,Κλίντον και δυστυχώς του Ομπάμα, έστησαν την πυραμίδα στις παγκόσμιες χρηματοπιστωτικές επενδύσεις , με μία σειρά νομοθετικών παρεμβάσεων όπως:

# Κατάργηση του νόμου Glass-Steagal (1934) που απελευθέρωσε τις τράπεζες επιτρέποντάς τις να ρισκάρουν χρήματα των καταθετών σε εξωτραπεζικές επενδύσεις .

# Επέτρεψαν συγχωνεύσεις δημιουργώντας οικονομικούς κολοσσούς έξω από τον έλεγχο της επιτροπής ανταγωνισμού πχ Citicorp + Travelers = CitiGroup

# Απέτρεψαν των έλεγχο των χρηματιστηριακών παραγώγων (derivatives) που μία μορφή τους είναι τα δομημένα χρεωστικά ομόλογα CDO (Collateralized Dept Obligation) και τέλος

# Επέτρεψαν την μόχλευση δηλαδή η αναλογία χορήγησης δανείων προς ίδια κεφάλαια (borrow money – banks money) από 3/1 σε 33/1»

Η λογική της οικονομικής παγίδας ήταν απλή. Οι τράπεζες (banks lenders) δάνειζαν αφειδώς και αδιακρίτως, χωρίς εγγυήσεις για επιστροφή , σε αγοραστές (buyers) δάνεια παντός τύπου, στεγαστικά. φοιτητικά, εμπορικά, πιστωτικών καρτών, αγοράς αυτοκινήτου, κλπ. (το είδαμε και εν Ελλάδι..) Αυτά τα δάνεια δίδονταν στις επενδυτικές τράπεζες (investment banks) για να γίνουν δομημένα ομόλογα που ως ελκυστικά προϊόντα θα πλασαριζόταν στους μεγάλους και μικρούς επενδυτές (investors), πχ τράπεζες ασφαλιστικοί οργανισμοί , ιδιώτες… σ’ όλο τον κόσμο διασπείροντας τον κίνδυνο. Σημαντικοί κρίκοι στη «τροφική αλυσίδα της βιομηχανίας χρήματος» ήταν και είναι:

-- Οι εταιρείες νομικών και οικονομικών υπηρεσιών (Financial service roundtable) που μέσω lobby και υπόγειους χρηματισμούς προστατεύουν το σύστημα.

-- Οι εταιρείες ασφάλισης ( Insurance group). Τέλος

-- Οι «ανεξάρτητοι» ιδιωτικοί !!! οίκοι αξιολόγησης (Rating Agency).

Προτού τα CDO με δάνεια επισφαλή και μεγάλης επικινδυνότητας πλασαριστούν στις αγορές, βαπτίζονταν «στην κολυμβήθρα του Σιλωάμ» των οίκων αξιολόγησης ως χρηματιστηριακά προϊόντα άριστης βαθμολογίας (ΑΑΑ), διότι έτσι έκριναν (!!!), χωρίς καμία επίπτωση για αυτούς αφού βάση νομολογίας είναι εκτίμηση (sic). Προσέξατε την απάτη!!! Είναι εκτίμηση !!! Μόνο που η εκτίμηση αυτή έχει παγκοσμίως επιβληθεί ως δόγμα!!

Οι αγοραστές των CDO μπορούσαν να τα ασφαλίσουν έναντι κινδύνου κατάρρευσης στα ασφαλιστικά group με τα περιώνυμα συμβόλαια Credit Default Swaps (CDS), παίρνοντας πίσω μέρος της αξίας αγοράς. Επειδή οι ιδιοκτήτες της βιομηχανίας χρήματος φρόντισαν να μη θεωρείτε ασύμβατη πράξη το να ασφαλίσει τρίτος χρηματιστηριακά παράγωγα που δεν έχει στη κατοχή του, ποντάροντας στη κατάρρευση τους,  

(τζόγος ρε το καταλαβαίνετε ή να βάλω τις φωνές, το στοίχημα είναι ποιο καθαρό)  
οι επενδυτικές τράπεζες που γνώριζαν τι «σκάρτα προϊόντα» πουλούσαν (bullshit papers) ποντάριζαν εναντίον τους αγοράζοντας ασφαλιστικά συμβόλαια (CDS). Δηλαδή ασφαλίζει ο γείτονας το σπίτι σου από πυρκαγιά και αν καεί θα εισπράξει χωρίς να έχει πληρώσει τίποτε από την αξία του.

Κι αφού δεν υπάρχει «ελεήμων» καπιταλισμός όπου όλοι να κερδίζουν εσαεί, ήταν θέμα χρόνου να σκάσει η φούσκα. Έγινε το 2008 όταν άρχισαν να μην πληρώνονται οι δόσεις των στεγαστικών δανείων στις ΗΠΑ. Η εξάπλωση των δομημένων ομολόγων (CDO) ήταν σε τέτοια έκταση που βύθισε σε κρίση την παγκόσμια οικονομία. Μια κρίση που θα ταλαιπωρεί για δεκαετίες τους λαούς του πλανήτη όχι όμως τους υπαιτίους.

Για την ιστορία ο Γούλφ καταδεικνύει τους πρωταγωνιστές της πυραμίδας. Αυτοί είναι:

# Δύο τραπεζικοί κολοσσοί CITIGROUP . JP MORGAN

# Πέντε επενδυτικές τράπεζες GOLDMAN SACHS, MORGAN STANLEY, LEHMAN BROTHERS, MERRILL LYNCH, BEAR STEARNS.

# Τρεις ασφαλιστικοί οργανισμοί AIG , MBIA , AMBAC

# Τέσσερις εταιρείες οικονομικών υπηρεσιών ANALYST GROUP, THRALLS RIVER, COMPASS LEXICON, LOW ECONOMIC CONSULTING GROUP . Τέλος,

# Τρεις οίκοι αξιολόγησης STANDARD & POORS, MOODY’S, FITCH.

Μετά τους αρχικούς κραδασμούς το σύστημα με χρήματα του φορολογούμενου Αμερικανού πολίτη ισορρόπησε και μάλιστα απείραχτο αφού οι πρωτεργάτες ή παρέμειναν στα αξιώματά τους ή εναλλάχθηκαν , πχ Μπερνάκε, Γκάϊτνερ, Γκένσλερ, Σαππίρο κα.

Όπως, κατά παράδοση από την αρχαιότητα, κάθε αρχή για να ευωδοθεί χρειάζεται «θυσία», ακόμη και σήμερα στα θεμέλια νέου σπιτιού σφάζουμε κόκορα , έτσι και η βιομηχανία παραγωγής χρήματος αφού «θυσίασε ως Ιφιγένεια» την Lehman Brothers έβαλε πλώρη για νέα κερδοσκοπικά παιχνίδια (speculate games) με στόχο τα ομόλογα αδύναμων οικονομικά κρατών και άπλωσε τα δίχτυα της. Όμως τώρα άλλαξε τους κανόνες της κερδοσκοπίας της .

Έθεσε πρωτίστως την ασφάλεια και την προστασία των επενδυτών θεωρώντας χρέος της να τους αποκαλύπτει την πραγματικότητα . δηλαδή το αυτονόητο, ενώ στα δομημένα ομόλογα (CDO) την συγκάλυπτε.

Μετά από αυτά στην Ευρώπη του Νότου και κυρίως στην Ελλάδα:

--- εφ’ όσον δεν υπάρχει ανάπτυξη στη χώρα και πώς να υπάρξει με μια δημόσια διοίκηση από τα πριν χαμένη στο διάστημα και τώρα ύστερα από τις εφεδρείες απολύτως διαλυμένη και με τα πάσης φύσεως εργολαβικά τρωκτικά να αναμένουν τα χρήματα από την φορολεηλασία του αισχρά φορολογούμενου Έλληνα και την ταπείνωση ως τον βαθμό της εξαθλίωσης του εργαζόμενου για να επενδύσουν αφού όσα έχουν κουρσέψει τα έκαναν μασούρια χρυσού στην Ελβετία ή στα νησιά Κεημάν..

--- απ’ τη στιγμή που το οικόπεδο Ελλάς βγαίνει στο σφυρί με συνέπεια να μη πιάσει τα λεφτά του , όπως και ο κάθε άσχετος γνωρίζει ότι γίνετε στους πλειστηριασμούς και

--- για όσο δεν είναι ορατή στο εγγύς μέλλον η επάνοδός μας στις αγορές

προς τι η αγανάκτηση για τους οίκους αξιολόγησης; Με τους νέους κανόνες, την δουλεία τους κάνουν. Τα ψάρια δεν ψοφούν επειδή πιάστηκαν στο δίχτυ αλλά γιατί κτυπιούνται για να γλιτώσουν.

Όσοι ασχολούνται με το υποβρύχιο ψάρεμα γνωρίζουν πολύ καλά πως αν μπλέξεις σε δίχτυα μόνο αν έχεις μαχαίρι γλιτώνεις.Κι εμείς όπως γνωρίζετε μπλεχτήκαμε στα δίχτυα του νεοφιλελευθερισμού..

eandrik@otenet.gr