Η αθλία..

Ζήλωσε τον ρόλο της εν ονόματι Θάτσερ κρεατομηχανής. 


Μπορεί κι ενός Μέγκελε.. Απολαύστε την αθλία αλλά όχι του Βίκτωρος Ουγκώ γιατί αν θα ήταν έστω συμπαθής .. Την καθεστωτική αθλία η οποία αφού υπηρέτησε κατά τον τρόπο που υπηρέτησε το μεταπολιτευτικό σύστημα, διαπιστώνει πως υπέστη ένα ερωτικό κεραυνοβόλο σοκ στην θέα του μνημονιακού φασισμού και διαβάστε. Τα εντός εισαγωγικών δικά της. Όλα:


«Τριανταεπτά χρόνια μετά τη στροφή της Μεταπολίτευσης, το πολιτικό σύστημα όπως το γνωρίσαμε (...) έφτασε στο τέλος του (...) μοιάζει με την τελευταία σκηνή σε ένα θέατρο του
παραλόγου, λίγο πριν πέσει η αυλαία (...)»


«Αναπόφευκτα, οι πολιτικές εξελίξεις δεν θα είναι οι συνήθεις. Θα συνιστούν ασυνέχεια (πως συνιστάται η ασυνέχεια υπερεκτιμημένο ταγιέρ που σε τοποθέτησαν και υπουργό παραπαιδείας) και ρήξη με αυτό το παρελθόν».


«Κι αυτό δεν αφορά μόνον το κομματικό σύστημα αλλά και όλες τις συνιστώσες του πολιτικού συστήματος με την ευρεία έννοια, δηλαδή και τα συνδικάτα και όλους τους συλλογικούς φορείς εκπροσώπησης.»


«Το σύστημα (...) είναι υποχρεωμένο (...) να αποχαιρετίσει την "Αλεξάνδρεια" που χάνει. Αυτή η συνειδητοποίηση μας αφορά προσωπικά όλους και το υπογραμμίζω πρωτίστως για τον εαυτό μου (...)»


«Είναι κάτι παραπάνω από σαφές πως η χώρα χρειάζεται νέους θεσμούς και νέα πρόσωπα, νέα πολιτική οργάνωση και νέα ηθική συγκρότηση της κοινωνίας, νέο εθνικό όραμα και νέο στρατηγικό σχεδιασμό για την επίτευξή του (...)»


«Χρειάζεται χρόνος μετάβασης (...) η μετάβαση δεν μπορεί να είναι το κενό (...) τα σενάρια είναι δύο (...) χαοτική απορρύθμιση μέχρι να "πιάσουμε πάτο" ή θα κάνουμε κάτι (...) ώστε η επιζητούμενη εθνική ανάταξη από μια επόμενη ηγετική γενιά, να γίνει με τους καλύτερους δυνατούς όρους (...)»


«Ο κλήρος πέφτει λοιπόν σε μας που είμαστε τώρα εδώ (...) είναι η ευθύνη και των τριακοσίων που εκπροσωπούμε αυτή τη στιγμή τους πολίτες στο κοινοβούλιο (...) οφείλουμε (...) να αλλάξουμε δομή, λειτουργία και πρόσωπα (...) να συναισθανθούμε το βάρος (...) να αποδείξουμε, εδώ και τώρα, ότι μπορούμε να επιτύχουμε την Εθνική Συνύπαρξη (...)»


«Η ειλικρίνεια του κ. Σαμαρά ως προς τη δυνατότητα της χώρας να επαναδιαπραγματευθεί το Μνημόνιο περνάει μέσα από τη συναίνεση για την επίτευξη των στόχων (...) Το πρώτο λοιπόν που πρέπει να γίνει είναι ένα κοινό σχέδιο στόχων (...) Πρόκειται για ιστορικές στιγμές (...)»


Η ύβρις της Μεταπολίτευσης ήταν η απώλεια του μέτρου (...) Μια Δημοκρατία χωρίς αίσθηση του μέτρου μετατρέπεται σε ζούγκλα (...) μόνο με αίσθηση του Μέτρου είναι εφικτή η δημοκρατική λειτουργία της πόλης. Αλλιώς η βία ακυρώνει τη Δημοκρατία και η Πόλη κινδυνεύει»


(η Αννα Διαμαντοπούλου με χτεσινοβραδινό άρθρο της στο ΒΗΜΑ / ηλεκτρονική έκδοση).


Περί ποιας βίας ομιλεί το άδειο δέρμα; Το ψώνιο; Μήπως αυτής δια της οποίας μια ολιγομελής ομάδα εξωνημένων πολιτικών αφανίζει έναν λαό;