Το έζησα συγκινητικά με τον γερμανικό ποιμενικό μου. Τον Άρη Τον θεό του πολέμου. (που προηγήθηκε του Ροντβάιλέντ μου, στις διαδηλώσεις τον έπαιρνα μαζί) Όστις τολμούσε να πλησιάσει μετά το τελευταίο γάλα στο δωμάτιο του δεύτερου γιου μου του Πάνου, ήταν νεκρός και περίμενε να του το ανακοινώσει ο ληξίαρχος. Δεν γαύγιζε ποτέ. Απλώς γρύλιζε επιδεικνύοντας τους φοβερούς και τρομερούς κΥνόδοντές του. Εξαιρούνταν οι περιπτώσεις των κλαμάτων τού μικρού και της ανατολής. Η συναισθηματική του ιεραρχία είχε ως εξής: Τον μικρό τον λάτρευε την τότε σύζυγό μου την ανεχόταν κι εμένα με σεβόταν. .
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου