Μια μελωδία σαν τον δρόμο του μεταξιού. Απαγορεύονται οι διελεύσεις των ξέκωλων και των χλιμίτζουρων των ντιριντάχτα και των αστικοποιημένων βλάχων. Μια μελωδία που ξεπλένει την ψυχή από την καθημερινή σκόνη. Που απογειώνει τα συναισθήματα και όχι την σάρκα. Που χαϊδεύει το βλέμμα .. Που περνά σαν θρόισμα φθινοπωρινού φύλλου από τ αυτί. Που απελευθερώνει τις αισθήσεις. Συχνά και τις ψευδαισθήσειςπροκαλώντας ένα αίσθημα πτήσης πέρα από τις γραμμές των οριζόντων..
Εγγραφή σε:
Σχόλια ανάρτησης (Atom)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου