Σε στάση προσευχής και όχι προσοχής το άκουσα. Είχε έτη πολλά να με συγκλονίσει ένα μουσικό άκουσμα που ο ρυθμός, η μελωδία και η ερμηνεία είχε την ισχύ όχι μιας αποκάλυψης, αλλά ανακάλυψης!! Γιατί η τέχνη είναι η μοναδική αλήθεια. Που δεν αποκαλύπτει. Ανακαλύπτει.
Ιδία ο ντραμίστας.. (υπήρξα κι εγώ ερασιτεχνικά στα νιάτα μου γι αυτό παριστάνω τον επαΐοντα τώρα) Κατά κυριολεξία μουσική με νότες. Και ο ρυθμός που παρήγαγε τόσο πρωτότυπος που δεν κατατασσόταν σε οποιοδήποτε ρεύμα έχει καταγραφεί ως τώρα. Η δε μελωδία; Τα γεμίσματα οι στροφές μοναδικές Κάτι μεταξύ της σόουλ και της ροκ, με την πρώτη, τη σόουλ, να είναι η λατρεία μου. Κατ' ουσία επρόκειτο για τις ωδές πόνου των εξαθλιωμένων μαύρων δούλων του Αμερικανικού Νότου, που ψάλλονταν τις Κυριακές στις εκκλησιές. Ακούστε το μήπως και μας βγάλει από την μιζέρια..
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου