ΚΙ ΟΜΩΣ ΗΜΟΥΝ ΕΓΩ

 Συγκινήθηκα.. Πνίγηκα στα νοσταλγικά συναισθήματα μιας ανεπίστρεπτης νιότης..Περιφερόμουν ως νομάς του διαδικτύου κι αίφνης απαντιέμαι με τον Αντρέα επί σκηνής. Προεκλογική Ομιλία σε Πασοκική ομήγυρη ήταν . Είπα το εργο deja vue αλλά πριν ρολάρω την εικόνα τραντάχτηκα σεισμικά !! Ο δημοσιογράφος που εκφωνούσε το ρεπορτάζ ήμουν εγώ!!! Αναγνώρισα την φωνή μου και δεν πιστεύω πως έχω αυτοεξαπατηθεί.. Πλημμύρισαν στα δάκρια τα μάτια μου. Κυριολεκτικά στα πρώτα βρεφονηπιακά βήματα της επαγγελματικής μου διαδρομής και το βίντεο αυτό το αγνοούσα. (έχω διαχειριστεί δεκάδες των δεκάδων..)

 

 

Τότε που νόμιζα πως κόσμος κι όνειρο ένα πράγμα είναι. Κάτι προσπάθησα να ψιθυρίσω αλλά ξαφνικά οι λέξεις πνίγηκαν στον υγρό λάρυγγά μου και δεν έφτασαν ποτέ στην γλώσσα μου. Πάγωσα. Ένιωσα ξαφνικά ενοχές για τις επιθέσεις κατά της σημερινής νεολαίας. Ίσως γιατί καταλήφθηκα από συναισθήματα υστεροβουλίας επειδή δεν ανήκω πια σε αυτη. Ήμουν μόλις 25 χρόνων τότε Στο μεγαλύτερο μισό της ζωής μου αφού τότε την θεμελίωνα. Ένιωσα την τρομερή έλξη του καθρέφτη αλλα την απέρριψα μετά πολλών επαίνων. Δεν είμαι το πορτρέτο του Ντόριαν Γκρέι. Και οι αρχαίοι ημών (ποιων ημών των κλαρινογαμπρών ή των αστικοποιημένων βλάχων) πρόγονοι όταν είπαν πως όποιον ο Δίας αγαπά πεθαίνει νέος, θέλω να πιστεύω ότι εννοούσαν πως μένει νέος μέχρι να πεθάνει..