Θυμάστε; Με μια τόσο απλοϊκή μελωδία τα στεγνωμένα από τα χημικά μάτια και την μουσκεμένη από τόνειρο ψυχή; Θυμάστε την καταστροφική σιωπή με τα σχισμένα πλακάτ, τα σκόρπια παπούτσια στην άσφαλτο, αλλά την συσπειρωμένη στον αγώνα καρδιά; Θυμάστε; Την πληγωμένη από το γκλοπ των μπάτσων ξανθούλα που έκλαιγε μοναχή Σίνα και Πανεπιστημίου γωνία; Θυμάστε ; Που κάποιος την πλησίασε και της σκούπισε με τα χείλη του τα δάκρυά της; Θυμάστε; Ακόμη αντηχούν στον αέρα οι φωνές μας ψωμί παιδεία ελευθερία. Θυμάστε; Που τότε δεν είχαμε ακόμη ανακαλύψει τον τροχό κι επιστρέφαμε πεζή στο σπίτι τραγουδώντας κρυμμένοι ο ένας στο σώμα του άλλου με τόνειρο σαν άγγελος να μας προστατεύει; Θυμάστε που ορκιζόμασταν πως αξίζει και να πεθάνουμε ακόμη για ένα όνειρο; Και που : Όπως και νάχει ο κόσμος θα τραγουδώ την ζωή για να μερέψει ο πόνος πρέπει να κλείσει η πληγή..Η πληγή όχι μόνον δεν έκλεισε αλλά έγινε χαίνουσα κι εμείς ξανοίξαμε στον ήλιο και ξεθωριάσαμε σαν πολυκαιρισμένη φωτογραφία…
Εγγραφή σε:
Σχόλια ανάρτησης (Atom)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου