Τετέλεσται..

 

 Προσκλήθηκα από φίλους για έναν δημιουργικό καφέ στο ρουφ του επί της οδού Βουλιαγμένης (Δάφνη) Μωλ.. Προνομιούχα τοποθεσία.. Ευφυείς οι "σύντροφοί" μου (παρά το ότι ο ιστορικός αυτός όρος κατάντησε περίγελο του συρμού) για την επιλογή.

Σύντροφοι στους δρόμους της φωτιάς εννοώ. (και οι νοώντες νοήτωσαν..) 

 

Δονήθηκε το σώμα μου από τα ρίγη συγκίνησης καθώς από μια αυτόματη διαδικασία ο νους εισήλθε στο νεκροταφείο των αναμνήσεων. 

Εκεί και στο Κουκάκι αλήτευα κατά την εφηβεία μου. 

Για ν΄αρχίσει η τυμβωρυχία. Ξαφνικά η εικόνα του Αλέκου Παναγούλη φάνταζε ολοζώντανη εμπρός μου. Μερικά μέτρα παραπλεύρως σκοτώθηκε ή τον δολοφόνησαν. Δεν μάθαμε ποτέ. 

Κάλυψα κατά την βρεφονηπιακή δημοσιογραφική μου ηλικία το γεγονός, που με την σειρά του καλύφθηκε από τα μπάζα της καθημερινότας.. ‘Η της κανονικότητας. Κυρίως της συγκάλυψης. Από τότε. Επιλέξτε. 

Μαλακίες.. Ποιος θυμάται τον Αλέκο σήμερα.. 

Ήμουν παρών στην αναπαράσταση ή μήπως παράσταση, που δόθηκε από τον αμερικανό δεκανέα και κυρίως ύποπτο. Οι αντιφάσεις του πρόδιδαν ενοχή που όμως δεν αποδείχθηκε ποτέ. 

 Αναδύθηκα έντρομος στην επιφάνεια της πραγματικότητας γιατί ο πνιγμός μου ήταν βέβαιος. 

Συμβαίνει όταν το πλάνο εμπρός σου είναι ακίνητο και απεχθές. Στα δέκα δευτερόλεπτα επεμβαίνει με εικόνες ξεθωριασμένες στο φως του πανδαμάτορος χρόνου, η συνειδησιακή όραση. Και υπερκαλύπτει ότι δια των αισθήσεων προσλαμβάνεις. . 

Βασικός τηλεοπτικός κανόνας για να μην χαθεί ο τηλεθεατής στην ομίχλη τους. Ένα αδρανές πλάνο έναντι μιας καρφωμένης στον καναπέ παρουσίας, συστήνουν δυο αρνήσεις. Που δεν έχουν καθ’ υποχρέωση ως αποτέλεσμα μια κατάφαση. Ας είναι. 

Στα πόδια μου εμπρός όλος ο Σαρωνικός η Αίγινα και η νότια Αθήνα. 

Απεχθής η νότια Αθήνα ; Ω, ναι !! 

Φιγουράριζε τόσο άναρχα και αποπνικτικά χτισμένη, που οι οικοδομές έμοιαζαν με αποστυματοποιημένα σπυριά !! Κέραμοι λίθοι και πλίνθοι ατάκτως ερριμμένοι. Η αυθαιρεσία στο απόγειό της.. Ποιο Μάτι.. Όλη η Αθήνα ένα Μάτι είναι... Αισθάνεσαι πως αν αρπάξει μια γειτονιά φωτιά θα καεί όλη η πρωτεύουσα. 

Πληγώθηκαν τα μάτια μου. Αυτή την εικόνα θα είχε κατά νου ο Σεφέρης όταν έγραφε ότι: Όπου κι αν ταξιδέψω παντού η Ελλάδα με πληγώνει. Άλλαξα θέση και της γύρισα περιφρονητικά τη πλάτη. Προτίμησα τα καθαρά πρόσωπα των έκπληκτων από την κίνησή μου φίλων μου. 

Υπαίτιοι των ψευδαισθήσεων και των παραισθήσεών μου ήταν αλλά χαλάλι τους. Μ’ αποζημίωναν με την συντροφιά τους. Γιατί γνώριζα από το 1996 την προ των πυλών επέλαση του κοινωνικού ερειπιώνα. Την περιέγραψε με φωτογραφική πιστότητα ο Μιχάλης ο Χαραλαμπίδης από τότε. Εναποθέσαμε όμως τις ελπίδες μας στο ανυπότακτο αυτού του λαού.. 

Το ποιό; 

Μόνο που οι παραπλεύρως μου που θα το υπεράσπιζαν, δεν αντιπροσώπευαν μηδέ καν παρά ένα ίχνος ψηφίου από το μωσαϊκό του . Για να μείνει ως καταστροφική ανάμνηση η ..."χυδαία μειοψηφία" των ανυπότακτων προγόνων μας. Που θυσιάστηκε εν ονόματί μας στον βωμό της πατρίδας. 

Με την παραγωγή τους όμως να έχει εξαντληθεί και πια είναι βασικό αλλά εν ανεπαρκεία αγαθό.. Αποσύρθηκαν στο βάθος της σκηνής -- και κάποιοι και της ζωής-- κι αφού προηγουμένως έχυσαν το αίμα τους στον αιμοσταγή Μινώταυρο του φασισμού και των Ταγματασφαλιτών.. 

Βρήκαν έτσι έδαφος αδέσποτο και μπούκαραν βιαίως τα μιντιακά πλυντήρια με τα ξέκωλα και τους χλιμίτζουρες που δια των απορρυπαντικών τους καθάρισαν τους πολιτικούς κατ' αυτούς λεκέδες. Για να μετεξελίξουν τον λαό σε όχλο. Τετέλεσται.