Τους ανεμόμυλους με τους οποίους θα αναμετρηθεί, ως άλλος Δον Κιχώτης, επιχειρούν να στήσουν κατά την τρέχουσα περίοδο ο Κυριάκος Μητσοτάκης και το επιτελείο του Μαξίμου.
Με φόντο τη ρευστοποίηση του πολιτικού σκηνικού στον δρόμο προς τις κάλπες, ανεξαρτήτως του πότε ακριβώς θα στηθούν, και την πίεση που δέχεται το κυβερνών κόμμα τόσο σε επίπεδο κοινωνίας, κυρίως από την καλπάζουσα ακρίβεια, όσο και σε δημοσκοπικό επίπεδο από τα νέα κόμματα, τόσο στα δεξιά όσο και στα «αριστερά» του, το επιτελείο Μητσοτάκη μοιάζει να επιστρέφει στις «εργοστασιακές ρυθμίσεις» που οδήγησαν τον κύκλο του νυν πρωθυπουργού αρχικά στο τιμόνι του κόμματος και κατόπιν στη διακυβέρνηση της χώρας.
Και όμως, πατώντας στο μπάζωμα του ταξικού ρήγματος του 2010-2015, στο οποίο ο ίδιος συνέβαλε τα μέγιστα, και στο προκλητικό, ξέφρενο φαγοπότι του κύκλου Μητσοτάκη κατά την τελευταία επταετία «στην υγεία των κορόιδων», ο Αλέξης Τσίπρας επιχειρεί να προβληθεί –και η αντίπαλη προπαγάνδα τον βοηθά– ως ο βασικός εχθρός ενός συστήματος του οποίου έχτισε τα θεμέλια.
Και με τις ευλογίες του οποίου επανέρχεται με αξιώσεις στην κεντρική πολιτική σκηνή: το απροσχημάτιστο σπρώξιμο από ολιγάρχες, που άλλωστε ελέγχοντας στρατηγικές υποδομές, αθλητικές ομάδες και ΜΜΕ έχουν ισχύ που τους εξασφαλίζει υπεροχή έναντι κάθε κυβέρνησης, αποτελεί τη μεγαλύτερη εγγύηση για το ποιανού τα συμφέροντα έχει ταχθεί να υπηρετήσει το μόρφωμα του πρώην πρωθυπουργού.
Αυτή τη φορά χωρίς καν τα επικοινωνιακά «βαρίδια» του παρελθόντος.
Οι ανεμόμυλοι που στήνει, λοιπόν, ο Μητσοτάκης είναι χάρτινοι και η «μάχη» που ετοιμάζεται να δώσει με το «επάρατο παρελθόν», σικέ.
Όμως η ανησυχία του – «τους», για την ακρίβεια – για τον κίνδυνο να ανοίξει ξανά το ρήγμα του 2010-2015 θυμίζει ότι μπορεί η ροζ Αριστερά να έβγαλε τα όνειρα σε πλειστηριασμό, όμως δεν παίχτηκε η παρτίδα μας ακόμα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου