ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ ΑΠΑΤΡΙΣ ΤΣΙΠΡΑ
Την προσδοκία μιας ...καλύτερης «κανονικότητας» καλλιεργεί με την προπαγάνδα του το κόμμα Τσίπρα. Σε μια επί τα χείρω παραλλαγή του γνωστού «μικρότερου κακού», (το πως και απο ποιους πληρώθηκε και εξακολουθεί το κακό είναι γνωστά) , η προπαγάνδα αυτή βάζει κάποια πράγματα στη θέση τους.
Ξεκαθαρίζει επί παραδείγματι ότι σήμερα δεν διανοείται κανένας να αμφισβητήσει ούτε το πλαίσιο των ιμπεριαλιστικών ενώσεων που συμμετέχει η Ελλάδα, ούτε τις στρατηγικές συμμαχίες π.χ. με τις ΗΠΑ και το κράτος - δολοφόνο Ισραήλ. Ούτε η εμπορευματοποίηση βασικών λαϊκών αναγκών μπορεί να αμφισβητηθεί, ούτε να αντιστραφεί η προσαρμογή των μισθών - χαρτζιλίκια στους κανόνες της ανταγωνιστικότητας... Οπότε, τι μπορεί να γίνει;
Οπως λένε τα ίδια επιτελεία, μπορούν να γίνουν μερικές «θεσμικές αλλαγές για την αποκατάσταση της δημοκρατίας», ν αποφεύγονται οι «πανηγυρισμοί» όταν ο Νετανιάχου βομβαρδίζει τη Γάζα και τον Λίβανο, να εφαρμόζεται μια «δικαιότερη πολιτική» για την Ενέργεια, να γίνουν μερικά «βήματα που θα συγκρατούν το κόστος της στέγης».
Αλλά να μπει και μια «πατριωτική εισφορά» στο κεφάλαιο (που θυμίζει την εθελοντική «φορολογία» των εφοπλιστών), ώστε να μην αισθάνεται αδικημένος ο λαός που στραγγίζεται, αφού πλέον θα «πληρώνουν» και οι έχοντες...
Αυτά παρουσιάζονται σαν «πολιτική αλλαγή», επιβεβαιώνοντας τον ρόλο που διεκδικεί η σοσιαλδημοκρατία για τον εγκλωβισμό της λαϊκής δυσαρέσκειας σε οτιδήποτε μπορεί να την κρατήσει σήμερα μακριά από τη ριζοσπαστική διέξοδο και τον δρόμο της ανατροπής.
Μπορεί οι ίδιοι να βαφτίζουν «νέα κανονικότητα» αυτήν τη διαχείριση της αθλιότητας, όμως στην πραγματικότητα είναι η ίδια η «κανονικοποίηση» της μιζέριας, της θωράκισης της «πατρίδας» του κεφαλαίου, για να συνεχίσει να πληρώνει η πατρίδα του λαού τα σπασμένα των κερδών και των πολέμων τους.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου