Εμφύλιος ; Ποιος εμφύλιος και ποιος αδελφός!! .. Ο ...αδόλφος Χίτλερ ήταν υπό ελληνικό προσωπείο!!
Ανωνύμου του Έλληνος
Τί ακριβώς τιμά και γιορτάζει πανηγυρικά το Κ.Κ.Ε. για την επέτειο των 70 χρόνων από την ίδρυση του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας; Την προδοσία, την δεινή ήττα, την πλήρη ανικανότητα, το νέο μέγιστο λάθος, την έλλειψη χαρισματικού ηγέτη να πάρει την εξουσία στην αποικία Γκραικυλία και να την κάνει για πρώτη και μοναδική φορά στην ιστορία της Ελλάδα;
Την απελευθέρωσαν το Ε.Α.Μ. και ο Ε.Λ.Α.Σ. από τον Γερμανικό ζυγό κι ήταν μάλιστα η μόνη χώρα της Ευρώπης, που τίναξε τις αλυσίδες με την πάλη του λαού της. Την τραγική απόπειρα να διορθώνει πάντα ένα μεγάλο και μοιραίο λάθος με ένα ακόμα μεγαλύτερο;
Το ακούγαμε συχνά από παππούδες και γονείς μας: Μα δεν είχαν άλλη επιλογή, παιδί μου, μετά την Βάρκιζα, τους κυνηγούσαν η αντίδραση και οι φασίστες και αναγκάστηκαν να κάνουν τον Δημοκρατικό Στρατό και τον Εμφύλιο. Ναι, παππούλη, αλλά αφού παρέδωσαν ξανά στους ξένους επιβήτορες ηλιθίως την χώρα και τα όπλα!
Η φλυαρία περί Εμφυλίου Πολέμου συνιστά την πιο τρανή και τραγική απόδειξη ότι το Κ.Κ.Ε. 70 χρόνια μετά δεν έχει πάρει τίποτα χαμπάρι.
Δεν φτάνει, που τους σκότωσαν, βασάνισαν, μακέλεψαν, δεν αρκεί ότι με την παροιμιώδη τους ανικανότητα πούλησαν τον πιο μεγάλο και περήφανο λαϊκό αγώνα, ακόμα μηρυκάζουν φασιστικές μπούρδες της εξουσίας περί Εμφυλίου Πολέμου.
Ιστορικά το Κ.Κ.Ε. ακόμα δεν μιλάει για την κατάκτηση της απελευθερωμένης χώρας με ποταμούς αίματος από τους Αγγλοαμερικάνους! Μένει δέσμιο στο παραμύθι του Εμφυλίου Πολέμου, ανακυκλώνοντας την ανιστόρητη θεώρηση τραγικών εξελίξεων. Μη τυχόν δεν ακολουθήσει την αστική ιστοριογραφία.
Πώς να μιλήσει στην σύγχρονη ζωή για αποικία Γκραικυλία και άθλιο πειραματόζωο του Αμερικάνικου Ιμπεριαλισμού. Παλαιόθεν έχουμε γράψει τις 8-10 προϋποθέσεις, που πρέπει να συνάδουν ώστε να χαρακτηριστεί ένας πόλεμος εμφύλιος και δεν μας αρέσουν επαναλήψεις.
Σε καμιά περίπτωση δεν είναι ζήτημα εθνικής καταγωγής.
Ίσα-ίσα, που το παραμύθι «αδελφός τον αδελφό» ουδένα παίζει ρόλο στον χαρακτηρισμό ενός πολέμου ως εμφύλιου. Μα χάθηκαν χιλιάδες αγωνιστές, τ’ απάνθισμα του ελληνικού λαού, να μην τους τιμήσουμε;
Φυσικά και τους τιμούμε πάντα με τις παραμέτρους της τραγικής ιστορικής δράσης και πραγματικότητας.
Μνημόσυνο αδικοχαμένων και όχι παλλαϊκό επίτευγμα.
Αρέσει ή όχι ο Δ.Σ.Α. ήταν μέγιστη ιστορική γκάφα και χαζομάρα γιατί ήρθε ως μοιραία επιστέγασμα του ξεπουλημένου αγώνα.
Ξέρετε τί είναι να έχεις τον εχθρό με το πιστόλι στον κρόταφο και αντί να του δώσεις την χαριστική βολή, απρόσεκτα του δίνεις το όπλο σου να σε σκοτώσει.
Δεν θα μακρηγορήσουμε.
Αποτίουμε φόρο τιμής στους χιλιάδες νεκρούς, που χάθηκαν φυσικά και με την δική τους συνενοχή.
Είναι απορίας άξιο πώς τόσοι ικανοί αγωνιστές, μπαρουτοκαπνισμένοι ήρωες φάγανε το σανό της τάχα πάνσοφης ηγεσίας, που όπως ιστορικά αποδείχθηκε δεν ήξερε, που πάνε τα τέσσερα!
Αποδέχθηκαν τους Άγγλους και τους Αμερικάνους, την συμμορία των Παπανδρέου, Σεφέρηδων, Κανελλόπουλων και Δαμασκηνών.
Με θαυμαστή αφέλεια παρέδωσαν τα όπλα, έβαλαν τον Ε.Λ.Α.Σ. και το Ε.Α.Μ. υπό την εξουσία του πανάθλιου Σκόμπι, άφησαν την Αθήνα και τριγύριζαν εξαθλιωμένοι στα χαμένα στις επαρχίες περιμένοντας το μοιραίο και καμιά δυναμική προσωπικότητα δεν ξεσηκώθηκε να πει:
Τί κάνετε, ρε ηλίθιοι προδότες!
Με σιωπή και ποίηση τιμάμε τους νεκρούς ενός από τα πιο μεγάλα Λάθη στην παγκόσμια Ιστορία. Και με ποίηση!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου