Σε ποιο ναδίρ να κατρακυλήσει ακόμη η μετοχή της;
Σπαταλιέται από την εργοδοσία στους χειρόνακτες των εργοστασίων της, με τους ελεγχόμενους να ελέγχουν τους ελεγκτές..
Βάφει με το άλικο αίμα των τροχαίων την άσφαλτο των παρόχων, σε δρόμους τής κατ απ' ευθείας ανάθεση εργολαβίας.
Πνίγεται κάτω απο τους καταπέλτες των εφοπλιστών της πειρατείας στον Πειραιά..
Μαρκάρεται κατά τις μετωπικές συγκρούσεις των τρένων έκδοσης εισιτηρίων μονής διαδρομής.
Στάζει ατημωρητί στις κερκίδες των οπαδικών αναστεναγμών, από τους μελανοχίτωνες μισθοφόρους των προέδρων.
Πυρπολείται υπό το σύνθημα δώσε και σώσε στο Μάτι της πολεοδομικής αυθαιρεσίας, τη συνδρομή των ηθικών αυτουργών.
Καταστρέφεται στην οργή των εκδικητικών για το μπάζωμά τους χειμάρρων της Μάνδρας.
Υπονομεύεται σε κάθε συνοικία από το πρεζεμπόριο των αισθήσεων και των παραισθήσεων, μεταξύ των μόλις έξορμων στην ζωή..
Εμπαίζεται σαρκαστικά δια του αναβαλλόμενου φόρου των τραπεζών της λεηλασίας.
Για να έρθουν οι διασώστες της συγκάλυψης των ενοχών και ενόχων, και δια μέσου της εξίσωσης του θύματος με το θύμα, να πλέκουν εξευτελιστικά για τα δεύτερα, σενάρια τηλεοπτικών παραγωγών.
Και παρελαύνουν επί της οθόνης όλοι οι "περίεργοι κίτρινοι" της αξιοποίησης προς ίδιον όφελος του τρίλεπτου της δημοσιότητας.
Αμολάροντας από κοινού με τους πανελίστας παπαριές των εξειδικευμένων αμόρφωτων. Κατά συρροή και εξακολούθηση. Ξύνοντας τον αφρό.
Αλλά το περιέχον του περιεχομένου, επιμένει να σηματοδοτεί από τα βάθη στην επιφάνεια , την ύπαρξή του
Πως;
Με το δάκρυ των αδικοχαμένων ψυχών σαν πετρελαιοκηλίδα..
Εδώ είμαστε. Δικαίωση ζητάμε.
Μα η δικαίωση δεν χαρίζεται. Κατακτιέται.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου