Άγριοι οι καιροί. Η οικουμένη σκεπάστηκς από το μαύρο πέπλο του θανάτου. Και είναι ο άνθρωπος που τον προκαλεί ως ιδανικός αυτόχειρας. Πρακολουθώ προς ώρας την εικόνα του μπορεί αφ' υψηλού αλλά δεν την χάνω ποτέ από τα μάτια μου.. Κι ας με πληγώνει. Γιατί οι ουρανομήκεις κραυγές του δεν μπορεί θα δονούν τον θρόνο του θεού. Ή μήπως υποδύεται πως δεν τις ακούει τιμωρητικά για το προπατορικό αμάρτημά του να ερωτεύεται. Μα αν πρόκειται περί αμαρτήματος γιατί τον προίκησε με την υπέρτατη ηδονή προκειμένου ν' αναπαραχθεί.. Και γιατί αν ο συνένοχός του στο αμάρτημα χαθεί να διερωτάται σε τόνους δραματικούς πως τώρα ποιος είναι, αφού αν ήταν, ή ότι ήταν, ήταν εξ αιτίας εκείνου ή εκείνης που χάθηκε; Τι θέλει να πει ο ποιητής; Ότι κι ο Βασίλης με τα παράπονά του στη Λίνα ή την Ντίνα ή την Μυρτώ ή ή ή ή....
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου