Στο άκουσμά του κατεβάζεις ρολά. ΣΤα μολυσμένα από την ψηφιακή εποχή μάτια για ν ακούσεις μελωδία με ήχο φυσικό. Και να τον υποδεχτεί η ακοή δίχως την ενδιάμεση παραμορφωτική τεχνολογία. Αυτή των ηχείων που της δίνουν όγκο αλλά όχι ψυχή. Μελωδία που σε κοινωνικοποιεί. Γιατί θέλεις να την μοιραστείς.. Που επιτρέπει μια χαραμάδα χαμόγελου στα χείλη και κάποιες ακτίδες λάμψης στα μάτια. Σαν να συναντήθηκες με τον ανεκπλήρωτο έρωτά σου. Επί της παραλιακής και στι μέρες μας θα έβαζαν τον τίτλο προσομοίωση συνεπειών από την πρέζα. Μέγα λάθος. Γιατί η πρέζα κι ο μπάφος σου σπέρνουν παραισθήσεις μιας απομονωμένης ευτυχίας και κυρίως δίχως αποχρώσα αιτία Η επί του προκειμένου μελωδία μεταγγίζεται στο αίμα για ν αποκτήσει αυτό θερμοκρασία και ζωή.. Όλ' αυτά από τέσερις πέντε εκ πορτογαλίας κουκλίτσες με μια δυο κιθάρες ένα ακορντεόν μια φλογέρα κι ένα σαξοφωνάκι αν θυμάμαι καλά..
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου