Απόψε έμεινα μέσα.. Με τον συναισθηματισμό μου να ματώνει πάνω στ’ αγκάθια της κοινωνικής και πολιτισμικής μας παρακμής.. Κι όταν μου συμβαίνει καταφεύγω σε μαυρόασπρες ξεθωριασμένες εικόνες του νεανικού κι ανέμελου παρελθόντος.. Κάτι σαν βάλσαμο Έπεσα έτσι σε μια φωτό που την είχα όλως δι όλου ξεχάσει γιατί κοσμούσε τη σπουδαστική ταυτότητα.. Ετών 19.. Πρωτοετής και εργαζόμενος με τις τσέπες άδειες από μετρητό αλλά τις θυρίδες της καρδιάς πλούσιες σε όνειρα. Τι απόγιναν; Κάπου εκεί στο σύμπαν είναι αλλά έχω χάσει τις συντεταγμένες τους..

Σχόλια
Vicky SotiriadiΤα «όνειρά σου» τα υπηρετείς ακόμα. Αυτή η διαυγής και διαπεραστική ματιά του προσώπου της φωτογραφίας, δεν παραιτείται και δεν υποχωρεί εύκολα....! Να είσαι πάντα καλά και πάντα στο στίβο!
Xara KaranikolaΑσπρόμαυρη φωτογραφία
μα πολύχρωμα όνειρα...
Με τα χρόνια οι όροι αντιστράφηκαν..
Κάποια ξεθώριασαν κάποια χάθηκαν.
Πάντα όμως ελπίζουμε στα καλύτερα που θα έρθουν....!!
Aris NobelisΜια φευγαλέα ματιά στο παρελθόν σου, δάσκαλε, αποδεικνύει πως πολλά από τα όνειρά σου έγιναν απτή πραγματικότητα: Εκανες το χόμπι σου δουλειά, απέκτησες τρία υπέροχα τέκνα, γνώρισες τον θαυμασμό του ωραίου φύλου, την επιβράβευση της κοινωνίας και συναναστράφηκες ξεχωριστούς ανθρώπους...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου