Κι έτσι από το πουθενά. Η ιστορία απέκτησε πρόσωπο. Το πρόσωπό τους.
Αυτών που κατά τον Βάρναλη στον τοίχο της Καισαριανής συνάντησαν το σύνορο του κόσμου.
Μεγαλείο. Ηρωισμός. Που δεν ήρθε έτσι ως έτυχε. Τους κοιλοπονούσαν οι συνθήκες.
Που ταυτοχρόνως κατά το δυαδικό σύστημα της ζωής κοιλοπονούσαν και τους χαφχέδες. Τους ταγματασφαλίτες. Τους προσκυνημένους του εμπρορευματοποιημένου σύγχρονου εθνικισμού. Λες και το έθνος είναι ΜΚΟ.
Βλέπεις τα πρόσωπά τους και ηλεκτρίζεσαι. Σαν κολασμένος που σ' έριξαν σε μια αρένα από παρθένες. Που νιώθεις οργή γιατί δεν έχεις χρονοκάψουλα να επιστρέψεις στο παρελθόν και ν αποτρέψεις την εκτέλεση.
Μα γιατί να το κάνεις. Αυτοί δεν στο ζήτησαν. Αντιθέτως.
Ύψωσαν το μπόι τους μη τύχει και κάποια σφαίρα πάει χαμένη.
Ν' απορροφήσουν στο σώμα τους επιδίωξαν την μήνη των κατακτητών του μισανθρωπισμού.Για να ζήσουμε εμείς ανασαίνοντας το οξυγόνο της λευτεριάς.
Με τη χαραμάδα ενός χαμόγελου στο στόμα και το τραγούδι από τα ηχεία της ψυχής που τα κτήνη δεν κατάφεραν να λεηλατήσουν με μια δήλωση μετανοίας.
«Ό,τι έχουμε μπορείτε να το πάρετε. Τη νιότη μας, τη ζωή μας. Ό,τι είμαστε θα ανήκει πάντα σε εμάς και στην απελευθερωμένη ανθρωπότητα»
Και ήταν αυτό που γονάτιζε τους φασίστες και τους χαφχέδες τους.
Το αυταπόδεικτο οι φωτογραφίες τους. Τα ασπρόμαυρα πρόσωπά τους που στέλνουν τα φωτεινά και έγχρωμα μηνύματα μιας πολιτικής άνοιξης στους απογόνους τους.
Σ΄εκείνους που αναζητούν απεγνωσμένα τις σημαίες τους.
«Πάνω στα ματωμένα πουκάμισα των σκοτωμένων εμείς καθόμασταν τα βράδια και ζωγραφίζαμε σκηνές από την αυριανή ευτυχία του κόσμου. Έτσι γεννήθηκαν οι σημαίες μας…» (Τάσος Λειβαδίτης).
'Ετσι θα γεννηθούν και οι δικές μας.. Για να αποδείξουμε πως εμείς δεν γονατίσαμε ποτέ παρά μόνον εμπρός στους νεκρούς μας..
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου