Πλιάτσικο του ορυκτού της πλούτου; Και βεβαίως ναι. Άλλωστε είναι το προφανές. Είναι όμως το αιτιατό. Δεν είναι το αίτιο. Ανάγεται στο βαθύ παρελθόν και στο δόγμα Μονρόε. Που κατά το δόγμα του η Λατινική Αμερική είναι η πίσω αυλή των ΗΠΑ. Και ουδείς δικαιούται να εγείρει δικαιώματα επ’ αυτής πλην της Αμερικανικής ελίτ.
Υπό την συγκεκριμένη λογική η τυχοδιωκτική επιχείρηση του Αμερικανού ψυχασθενούς καρπός της οποίας ήταν η αιχμαλωσία του Μαδούρο, στόχευε κυρίως στην επί των πληθυσμών των υπολοίπων χωρών της Ηπείρου αυτής, διασπορά παραλυτικού φόβου. Αλλά και σε άλλες– μη εξαιρουμένης και της δικής μας-- όπως το Ιράν του οποίου ο λαός σήμερα είναι στους δρόμους της φωτιάς πλάι πλάι με τους πράκτορες της Μοσάντ !!!.
Το Ιράν που προς τιμήν του πρώτο αντέδρασε δυναμικά στην Αμερικανική εισβολή και φυσικά έχει τους λόγους του...
Για ν ακολουθήσει η Κούβα και το Μεξικό η σύμπνοια των οποίων δεν είναι ευκαιριακή. Γιατί σύντομα θα συγκαλέσουν πανλατινοαμερικανική μάζωξη ενώπιον της απειλής που: Δεν αφορά αποκλειστικά την Βενεζουέλα.
Στο στόχαστρο των γιάνγκηδων θα τεθεί και όποιος άλλος υψώσει το ανάστημά του απέναντί τους. Με πρώτη και καλλίτερη στην λέσχη των ανησυχούντων την Βραζιλία.
Που ήδη παρακολουθεί αφ' υψηλού τα γεγονότα, αλλά φαίνεται να μην τα χάνει ποτέ από τα μάτια της. Κυρίως αυτά που αφορούν το θύμα του αμερικανικού τυχοδιωκτισμού. Την Βενεζουέλα ο λαός της οποίας καθώς πληροφορούμαι τελεί υπό το καθεστώς μιας πάλαϊκής συστράτευσης για την αντιμετώπιση του φονικού κινδύνου.
Όμως το θέμα και ανάθεμα είναι η χαλαρή αντίδραση του προέδρου Πούτιν.. Αντίδραση που κατατείνει στο συμπέρασμα πως τώρα δικαιώνονται όλοι όσοι μετά την Αλάσκα απομόνωσαν μια ιστορική φράση του Αμερικανού προέδρου σύμφωνα με την οποία:
«Η Ρωσία δεν είναι πλέον ο στρατηγικός μας εχθρός.»
Φράση που αποφλοίωσε τους φιρφιρίκους της ευρωπαϊκής ηγεσίας και ως αποτέλεσμα αυτού είδαμε έναν από το κόμμα του πολέμου, τον Μακρόν, να στρίβει δια του αρραβώνος ψάχνοντας μια ρωγμή στην ως πρόσφατα κατηγορηματικά αρνητική θέση του έναντι της Ρωσίας.
Πρόκειται για συνθήκες ενός ακήρυχτου τρίτου παγκοσμίου πολέμου, όμως όχι ψυχρού αλλά: υψηλής θερμοκρασίας και πίεσης, που: Προϋποθέτουν νοήμονες ηγέτες που θα κριθούν εκ του αποτελέσματος αν έχουν θέσει τη χώρα τους στις ράγες της σωστής πλευράς της ιστορίας.
Με τον δικό μας να επιδίδεται σε ρεσιτάλ υποτέλειας ή βλακείας αφού: Μόλις προ ολίγου στήριξε τον τυχοδιωκτισμό του αμερικανού προέδρου θέτοντας τον λαό στον ίδιο κίνδυνο που διατρέχει μια πάρθένα που την ρίχνουν στην αρένα των κολασμένων..
Είμαι έτσι υποχρεωμένος να επικαλεστώ τον Ναπολέοντα:
Τον έξυπνο και εργατικό τον κάνεις επιτελάρχη, τον έξυπνο και τεμπέλη τον κάνεις αρχηγό, τον βλάκα και τεμπέλη τον κάνεις στρατιώτη, τον βλάκα και εργατικό τον εκτελείς επί τόπου..
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου