ΤΟ ΔΟΥΡΓΟΥΤΗ

 Ή αλλιώς η Σμύρνη μάνα καίγεται .. 

Ένας πείσμων πυρετός με κράτησε μακριά από τον υπολογιστή και μακριά σας..Κρύωμα εποχικό ήταν κι έκανε τον κύκλο του.. Τα πάντα και κατά τις επιταγές της φύσης στον ρυθμό αυτό κινούνται. Νομοτέλεια. Της φύσης και του κράτους. 

Έτσι όμως είναι αν έτσι νομίζετε. 

 

Δική μου κατ’ εσάς διαστροφή η παραβίαση των κανόνων τους είναι. Ιδία του τελευταίου. Και το κάνω έστω και αν στοιχειοθετεί μια άκρως επικίνδυνη πραγματικότητα. Του να έχεις δίκιο εσύ όταν άδικο έχει το.. συντεταγμένο κράτος. 

Το Δουργούτη επί παραδείγματι. 

Αυτός ο εφιαλτικός συνωστισμός παραπηγμάτων που ακολούθησε την Μικρασιατική καταστροφή και που εντός του οποίου: Πνίγονταν στην λάσπη του δεκάδες χιλιάδες ψυχές αλλά και ακόμη που: 

ΕΚΕΙ ΓΕΝΝΗΘΗΚΑ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΩΣΑ ΩΣ ΤΗΝ ΤΡΙΤΟΒΑΘΜΙΑ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΜΟΥ ΕΓΩ. 

Μικρή και απογοητευτικά ερασιτεχνική γεύση πήραν όσοι παρακολούθησαν στην ΕΤ3 το ντοκυμαντέρ. 

Γιατί αυτή η γειτονιά αφ’ ενός υπήρξε το αποτέλεσμα του προσφυγικού Γολγοθά και αφ’ ετέρου, το πηλίκον της διαίρεσης των γηγενών μπαστουνόβλαχων με τους ..εισβολείς Έλληνες .."λαθρομετανάστες" εκ της πολιτισμικής κοσμοκράτειρας Σμύρνης. 

Με τσίγγους και ντουκόχαρτα έχτισαν από κοινού με τους Αρμενίους – όσους επέζησαν της γενοκτονίας—τις διάτρητες παράγκες τους. 

Στην σκάφη και στα ανήλιαγα στενά του ξεπλένονταν τα πάντα. Από τις αμαρτίες ως την έκνομη δράση. Πεδίο δόξης λαμπρό των ταγματασφαλιστών κατά την κατοχική οδύνη. Πλείστοι εξ αυτών σας κουνούν σήμερα το δάχτυλο από του άμβωνος της «δημοκρατίας» 

Από κοινού με τους Αρμενίους σφυρηλατηθήκαμε στην αδυσώπητη φτώχεια όταν οι ντόπιοι κατσαπλιάδες απαιτούσαν από τους εξαθλιωμένους οδοιπόρους επί άγονων εδαφών μια δραχμή για ένα ποτήρι νερό. 

Ο κατά τα παιδικά μου χρόνια καλλίτερός μου φίλος Τακβώρ λεγόταν και Αρμένιος ήταν. Αυτός που κατά την περίοδο του μετεμφυλιακού πογκρόμ κατά των κομμουνιστών, με τον γονιό μου στην εξορία, με προπόνησε στην αρμενική των Φώτων.  Γιατί οι συμπατριώτες του άμειβαν γενναιόδωρα τα κάλαντα της συγκεκριμένης ημέρας. 

Με το μίσος των συμμοριτών εθνοπροδοτών της δεξιάς, να εκδηλώνεται στο κάρφωμα των πορτοπαράθυρων της παράγκας μας. Για να σπρώξουν μια γυναίκα μόνη με το τετράχρονο παιδί της στον θάνατο από ασφυξία.. Ώσπου ακούστηκε πως ο καπετάνιος γονιός μου απέδρασε της Μακρονήσου μαζί με τον περιβόητο Κλεάνθη, για να εξαφανιστούν όλοι οι φασίστες από την γειτονιά.. 

Ποιος είδε τον τιμωρό θεό και δεν τον φοβήθηκε. 

Μπάτσος και κατά μόνας δεν εισέβαλε επ’ ουδενί στα στενοσόκακα. Κινδύνευε η ζωή του. Κατά δοιμιρίες και εν όπλοις μπουκάριζαν. Και πάλι τους ξυλοφορτώναμε. Σε καταφύγιο όλων των κατατρεγμένων είχαμε εξελιχθεί. 

Κάπως έτσι πλανιόταν πάνω από την παραγκούπολη η δυσοσμία της αποτυχίας που είχε θεσμοθετηθεί ως πιστοποιητικό κοινωνικών φρονημάτων. Δεν το κατείχες; Οι τράγοι δεν σε βάφτιζαν άρα σχολειό δεν είχε!! 

Μα κι αν ακόμη προσπερνάτο η σκόπελος αυτή, ακολουθούσε η απαγόρευση της εγγραφής σου στην ακαδημαϊκή κοινότητα, έστω και αν είχες διέλθει με επιτυχία την δοκιμασία των πανελλαδικών.Κάτι σαν να είχες κάνει κληρονομική αποδοχή του ανεκπλήρωτου ονείρου.

Πόσα μα πόσα φωτεινά μυαλά καταδικάστηκαν έτσι στον ισόβιο αναλφαβητισμό!! Ίσως ήταν καλλίτερα γιατί όσοι ξέφυγαν, υποχρεώθηκαν σε επιδείξεις κοινωνικού μικροαστισμού.. Με ταξίδια νυχτερινές κραιπάλες και παραλιακές  ρακέτες ως εγώ στη φωτό ..