ΔΙΔΥΜΟΤΕΙΧΟ ΜΠΛΟΥΖ

 Το τραγούδι μοιάζει μ' εξατομικευμένη θεραπεία.Αξίζει όταν το νιώθεις. Όταν σου μιλάει στην ψυχή. Ιδιαίτερα τα βράδια που πιάνεις κουβέντα με το ταβάνι και μέσο του διαλόγου είναι τα δαχτυλίδια του καπνού σου. Διχασμός προσωπικότητας. Σαν να παίζεις σκάκι εσύ κόντρα σ' εσένα.. Ψάχνοντας έτσι μια έξοδο κινδύνου από την πολιτική επικαιρότητα γλίστρησα στην τσουλήθρα των αναμνήσεων από το Διδυμότειχο Μπλουζ του Μαχαιρίτσα. Φωτογραφία μου αυτό το τραγούδι αν και με τον Μαχαιρίτσα ούτε δια χειραψίας δεν είχα ποτέ συστηθεί. Με στράτευσαν παρά την λόγω σπουδών αναβολή μου μετά το πολυτεχνείο δια του νόμου 805 αν η μνήμη μου δεν με απατά.Όλα τα υπόλοιπα τα περιγράφει ο Μαχαιρίτσας με εξαιρετική ακρίβεια. Τόση που ένιωσα ένα δάκρυ να δραπετεύει ανάμεσα από τα βλέφαρά μου αλλά: Δεν ξέρω αν επρόκειτο για το ανεκπλήρωτο των ονείρων μιας νιότης του άκριτου ενθουσιασμού ή για την καταδίκη μου στην σημερινή ξέρα..