Βάσανο η στέγαση.. Πέραν των πλειστηριασμών οι εξώσεις εκ της αδυναμίας των ενοικιαστών ν ανταποκριθούν στις αυξήσεις των ενοικίων, καραδοκούν αγχωτικά.
Κι όμως. Ο Έλλην πληρώνει πανάκριβα το κεραμίδι πάνω από κεφάλι του.Στοιχεία της Γιουροστάτ το αποκαλύπτουν σαδιστικά. Το 35% του συνολικού μας εισοδήματος καταβάλλουμε με τον μέσο όρο στο Ευρωπαϊκό μόρφωμα να κυμαίνεται γύρω στο 26% συμπεριλαμβανομένων των πάντων.
Επικοινωνία ενέργεια υδροδότηση.
Μια ανάσα απέχουμε από την υποταγή των νεων στην συνθήκη συγκατοικησης με τους γονείς τους. Σε μια πληθώρα περιπτώσεων συμβαίνει ήδη.
Τις πταίει;
Από τις βραχυχρόνιες μισθώσεις ως την κερδοσκοπία. Γιατί η στέγη κατέστη αίφνης βασικό εν ανεπαρκεία όμως αγαθό. Και τα καρακόλια της ατομικής ευθύνης, πίνουν το αίμα του λαού που κυλά στα πεζοδρόμια.
Με την λήψη επιδοτούμενων και φθηνών δανείων να είναι όνειρο απατηλό.
Ενώπιον ακόμη και αυτής της πιθανότητας τρομοκρατούνται γιατί τα δόντια που βλέπουν προκύπτουν από το χαμόγελο του τραπεζίτη.
Το ν' αναφερθεί κάποιος και υπό παρούσες συνθήκες σε παρεμβάσεις του τύπου: δημόσιες ποιοτικές κατασκευές που θα καλύψουν τις ανάγκες των χαμηλών εισοδημάτων, σε περιοχές κεντρικού οικιστικού σχεδιασμού, θα είναι σαν να υποχρεώνει κεντρικοευρωπαίο να παρακαλουθήσει κινέζικη όπερα!! Ή θα κατηγορηθεί ως κομμουνιστής..
Η στέγαση του πληθυσμού όμως είναι εκ των ων ουκ άνευ. Δεκαετίες μεταπολεμικά επέτρεψαν την άναρχη δόμηση για εισπρακτικούς λόγους (δώσε και σώσε)για να μοιάζουν οι μεγαλουπόλεις από ψηλά με πυοφορούντα αποστήματα.
Κάπως έτσι φτάσαμε στο Μάτι. Περιμένοντας το επόμενο.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου