ΜΠΑΡΟΥΦΑΚΗΣ: ΜΑΛΑΚΙΕΣ ΕΝ ΣΕΙΡΑ

 Το βασικό συμπέρασμα των δολερών απόσεών του όπως αυτές εκφράζονται στο  στο άρθρο «Let the Banks Burn» από κοινού με τις αντίστοιχες προτάσεις οικονομικής πολιτικής, αποτελούν ένα μείγμα αστικών-συστημικών θεωριών, με κυρίαρχη τη Νέα Κεϋνσιανή αντίληψη (δεξιός Κεϋνσιανισμός), αλλά και με έντονα τα στοιχεία τόσο της Νεοκλασικής, όσο και της Αυστριακής οικονομικής σκέψης, ειδικά σε επιμέρους σημεία. 

 

Το γενικό πνεύμα του άρθρου, είναι ότι οι εύρυθμες αγορές μπορούν να υπάρξουν στον καπιταλισμό, αρκεί να μην μπαίνουν εμπόδιο στη λειτουργία τους διάφορες στρεβλώσεις, όπως είναι οι ταξικά μεροληπτικές ρυθμιστικές αρχές, ή οι άπληστες και διεφθαρμένες ιδιωτικές τράπεζες. 

Για να αποφευχθούν αυτά τα εμπόδια, προτείνεται η δημιουργία ενός δήθεν φιλολαϊκού τραπεζικού συστήματος με σπονδυλική στήλη την Κεντρική Τράπεζα, η οποία θα συνυπάρχει αρμονικά με τα ιδιωτικά χρηματοπιστωτικά ιδρύματα.

Σε αντιδιαστολή με τα παραπάνω οι δύο συγγραφείς υποστηρίζουν τα εξής. Εύρυθμες αγορές με κερδισμένες και τις δύο τάξεις της κοινωνίας δεν υπήρξαν και δεν πρόκειται να υπάρξουν ποτέ. Στο υφιστάμενο κοινωνικοοικονομικό σύστημα, οι τράπεζες θα αποτελούν πάντα καπιταλιστικές επιχειρήσεις που θα λειτουργούν με γνώμονα το κέρδος, ενώ η Κεντρική Τράπεζα θα συμβάλλει στην επίτευξη των στόχων τους. 

Συνεπώς, το βασικό δίλημμα δεν είναι να επιλέξει κανείς τη βέλτιστη μορφή τραπεζικής διαχείρισης μέσα στον καπιταλισμό, αλλά το να επιλέξει αν θα πρέπει να υπάρχει ατομική ιδιοκτησία στις τράπεζες ή αν θα πρέπει οι τελευταίες να βρίσκονται κάτω από κοινωνικό έλεγχο, κάτι που φυσικά προϋποθέτει την επαναστατική ανατροπή της κοινωνίας. Αντιδραστικές μαλακίες εν σειρά..