Της έπλεξα το εγκώμιο – γιατί το άξιζε -- σε δύο υπέροχες ερμηνείες της πολιτικών κατ’ ουσία αλλά με ερωτική επάλειψη τραγουδιών, κι ακαριαία ζήτησε τη φεϊσμπουκική φιλία μου.. Το πρώτο τιτλοφορείται «το δίκιο μου» και το δεύτερο «δεν βγαίνουν τα όνειρα σε πλειστηριασμό» Δεκτή μετά πολλών επαίνων γιατί επρόκειτο για δύο διαμάντια στους σύγχρονους κάδους των μουσικών σκουπιδιών αλλά: Ενημερώνοντάς με για τις παρουσίες της με εξέπληξε ευχάριστα προχωρώντας σε μια δεύτερη εκτέλεση μιας πολυαγαπημένης μελωδίας από τον Γιάννη Πουλόπουλο. Για να με ακινητοποιήσει. Με εντυπωμένη στον σκληρό νοητικό μας δίσκο την ερμηνεία του αλησμόνητου Γιάννη δύσκολα θ’ άνοιγαν οι νευρικές μου απολήξεις σε επαναλαμβανόμενο άκουσμα. Κι όμως ακούστε τη.. Είναι εξαίσια.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου