Η υποκρισία στο απόγειό της

 Οι μούφα δημοκρατιες της Δύσης ανταγωνίζονται η μία την άλλη προκαλώντας την έκρηξη της ενεργειακής φτώχειας.. Το θέμα είναι πως σκοτώνονται αυτοί που δεν γνωρίζονται ούτε δια χειραψίας μεταξύ τους για τα πλούτη εκείνων που γνωρίζονται αλλά τ'άσπασαν..

 

Μια απλή επισκόπηση στην αύξηση των ενεργειακών τιμών το 2021 είναι αρκετή για να φωτίσει ότι η αιτία της ακρίβειας δεν είναι ο ρωσο-ουκρανικός πόλεμος, ο οποίος φυσικά έριξε «λάδι στη φωτιά». Στην πραγματικότητα, πίσω απ' την έκρηξη της ακρίβειας, της ενεργειακής φτώχειας και του ιμπεριαλιστικού πολέμου κρύβονται οι ίδιες βαθύτερες αιτίες. Οι ανταγωνισμοί των ομίλων, των ιμπεριαλιστικών κέντρων, των μούφα δημοκρατιών κρατών για τα κέρδη, τα μερίδια αγοράς, τις σφαίρες επιρροής. Μια σύντομη αναδρομή θα μας βοηθήσει να κατανοήσουμε καλύτερα τις σημερινές εξελίξεις.

Πριν από λίγους μήνες όποιος τολμούσε να αμφισβητήσει την επιλογή εγκατάλειψης του λιγνίτη, του λιθάνθρακα και του πετρελαίου στην ενεργειακή πολιτική, χαρακτηριζόταν αυτόματα ως εχθρός της προστασίας του περιβάλλοντος απ' τα επιτελεία της ΕΕ και τα καλοπληρωμένα παπαγαλάκια τους. Η «πράσινη μετάβαση» με στρατηγικό καύσιμο το φυσικό αέριο προβλήθηκε σε ΕΕ και ΗΠΑ ως αυτονόητος μονόδρομος.

Η όξυνση του ανταγωνισμού ΝΑΤΟ - Ρωσίας με τη «ρωσο-ουκρανική κρίση» ήταν αρκετή για να δηλώσει στις αρχές Μάρτη ο επικεφαλής υλοποίησης της «Πράσινης Συμφωνίας» της ΕΕ, Φρανς Τίμερμανς, ότι «τα κράτη - μέλη μπορούν να συνεχίσουν να καίνε άνθρακα για να μη βασίζονται στο ρωσικό φυσικό αέριο». Ηδη από το 2021 οι νέες μονάδες ΑΠΕ αντικαθιστούν πλέον κυρίως την ηλεκτροπαραγωγή από φυσικό αέριο και όχι από άνθρακα στην ΕΕ.

(Πηγή: European Commission, 2022, Market Observatory for Energy)

Φυσικά το μέγεθος της υποκρισίας της ΕΕ είχε αποκαλυφθεί πολύ πριν τεθεί ο στόχος της γρήγορης απεξάρτησής της απ' το ρωσικό φυσικό αέριο. Η υλοποίηση στην πράξη της πολιτικής της «πράσινης μετάβασης» ήταν αρκετή για να αποκαλύψει τους πραγματικούς στόχους του κεφαλαίου και το κάλπικο ενδιαφέρον των ευρωπαϊκών μονοπωλίων για το περιβάλλον.

Με γνώμονα το συμφέρον των «πράσινων» επενδυτών, το φυσικό αέριο προσανατολίστηκε στην ηλεκτροπαραγωγή και όχι στη θέρμανση, με αποτέλεσμα τη σπατάλη αντί την εξοικονόμηση Ενέργειας. Με κριτήριο το μέγιστο κέρδος, επενδύσεις γιγαντιαίων αιολικών πάρκων κατέστρεψαν καταπράσινες δασικές εκτάσεις και επιβάρυναν τον υδροφόρο ορίζοντα. Για τον ίδιο λόγο δεν προτάχθηκαν για υλοποίηση μεγάλα υδροηλεκτρικά έργα χρήσιμα για την άρδευση και την ύδρευση των πόλεων. Για τον ίδιο λόγο εμφανίστηκαν ως βασική απειλή δημόσιας υγείας οι εξορύξεις υδρογονανθράκων, ενώ «εξωραΐστηκαν» οι συνέπειες στην υπόσκαψη της υγείας του λαού απ' την αύξηση της ανεργίας, της φτώχειας, της ρυπογόνου καύσης αποβλήτων, της εξόρυξης «σπάνιων γαιών» (αναγκαίων για την «πράσινη μετάβαση»). Σήμερα οι πραγματικοί στόχοι της «πράσινης μετάβασης» της ΕΕ και οι ολέθριες συνέπειες για τον λαό αποκαλύπτονται όλο και πιο καθαρά.