Όλα ξεχνιούνται

Στο τέλος νικητής ο μητροπολιτικός καπιταλισμός..(ΗΠΑ)

 

Η ρωσική εισβολή στην Ουκρανία αποτελεί μείζονος σημασίας γεγονός, που θα αλλάξει πολλά — ποια, πόσα, πώς και σε όφελος τίνος, θα χρειαστεί χρόνος να φανεί. Δεν προσφέρουν κάτι, συνεπώς, οι βιαστικές προβλέψεις ούτε η επανάληψη γενικά σωστών μαρξιστικών θέσεων. 

Απαιτείται συγκεκριμένη ανάλυση της συγκεκριμένης κατάστασης, βαθύτερη προσέγγιση των τάσεων που οδήγησαν στον πόλεμο και ανάλογη ανίχνευση των αντιφάσεων που αυτός αποκαλύπτει και πυροδοτεί. Αντιφάσεων που η όποια επίλυσή τους –ως αποτέλεσμα συνειδητών και μη ενεργειών εντός ενός άναρχου ανταγωνιστικού συστήματος– θα οδηγήσει σε κάποια αποκρυστάλλωση. Γιατί ο πόλεμος αποτελεί όλο και πιο συχνά «στιγμή» της σύγχρονης καπιταλιστικής πραγματικότητας, δεν μπορεί να είναι όμως ο κανόνας της. 

Επίσης, αντιφάσεων-ανταγωνισμών όχι μόνο μεταξύ των καπιταλιστικών σχηματισμών αλλά και στο εσωτερικό αρκετών από αυτούς τους σχηματισμούς. Οι αντιφάσεις-ανταγωνισμοί εντός του ίδιου καπιταλιστικού σχηματισμού δεν πρέπει να υποτιμούνται, θεωρώντας ότι μια επιλογή του συλλογικού κεφαλαιοκράτη (κράτος) εκφράζει αυτονόητα τα συμφέροντα του συνόλου των κεφαλαιοκρατών που τον έχουν ως αφετηρία και υπόσχεται κέρδη σε όλους. Κάθε άλλο παρά έτσι είναι.

Ας πάρουμε, για παράδειγμα, τις ΗΠΑ. Εργάστηκαν επί χρόνια και με σχέδιο (η νατοϊκή περικύκλωση της Ρωσίας είναι η πιο εμφανής πλευρά του), ενίοτε δίνοντας ψευδή μηνύματα στην ουκρανική ηγεσία ότι θα την στηρίξουν και παγιδεύοντάς την, ώστε να ωθηθεί η Ρωσία σε μια ενέργεια σαν αυτή της 24ης Φεβρουαρίου. 

Οι ΗΠΑ θα δρέψουν οφέλη από αυτή την εξέλιξη: θα επανασυσπειρώσουν υπό την ηγεμονία τους τη Δύση, θα αναζωογονήσουν το ΝΑΤΟ, θα ισχυροποιήσουν την παρουσία του γύρω από τη Ρωσία (ακόμη και χωρίς την Ουκρανία), θα αναγκάσουν και τα άλλα μέλη του να συνεισφέρουν περισσότερο οικονομικά. 

Σε οικονομικό επίπεδο, θα επωφεληθούν από τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν ανταγωνίστριες χώρες, ενώ αρκετές εταιρείες τους από τους κλάδους του πετρελαίου και του υγροποιημένου αερίου θα σπεύσουν να καλύψουν τις ενεργειακές ανάγκες της Ευρώπης που έως τώρα καλύπτονταν από τη Ρωσία. Είναι χαρακτηριστικό ότι λίγες μόλις ώρες μετά τη δήλωση του Αμερικανού ΥΠΕΞ ότι μελετάται η απαγόρευση εισαγωγής ρωσικού πετρελαίου, η τιμή του αμερικανικού αργού πετρελαίου αναφοράς (WTI), εκτινάχθηκε πάνω από 9%.                                   

                                                                                            

Αυτή, όμως, είναι η μία πλευρά. Ταυτοχρόνως, το κύρος των ΗΠΑ πλήττεται μιας και αφήνουν στρατιωτικά έκθετο έναν σύμμαχό τους και να τον στηρίζουν κυρίως μέσω οικονομικών κυρώσεων προς τη Ρωσία, γεγονός που δείχνει σε όποιον σύμμαχό τους βρεθεί στο μέλλον στη θέση της Ουκρανίας ότι θα δώσει τη μάχη με τις δικές του βασικά δυνάμεις. Πλήττεται και από την αντίφαση ανάμεσα στις χθεσινές καταγγελίες προς το «αυταρχικό καθεστώς» της Βενεζουέλας και τη σημερινή σπουδή να οικοδομήσει με αυτήν σχέσεις σε ό,τι αφορά το πετρέλαιο. Όταν πρόκειται για κέρδη, όλα ξεχνιούνται

ΠΡΙΝ