ΚΑΠΟΥ ΝΥΧΤΩΝΕΙ

 Θάψαμε τον φίλο μου το απόγευμα μέσα σε θρήνο που έσπαγε καρδιές και μάτωνε τα μάτια. Γιατί εμπρός σε δύο εικόνες ο άνθρωπος τυφλώνεται. Στην εικόνα του ήλιου και του θανάτου.Ξαφνικά νιώθεις ακρωτηριασμένος. Το μέλος--ο φίλος--  που έχασες μπορεί βιολογικά να μην υπάρχει, αλλά πάντα τείνεις τις αισθήσεις σου προς το σημείο που βρισκόταν.  Εξαρτημένα ανακλαστικά τα λένε.. Μα αυτό δεν είναι εκεί. Και κάπου τριγύρω νυχτώνει με την όραση του περιβάλλοντος να μειώνεται. Είναι η στιγμή που στην οθόνη του μυαλού προβάλλεται η μορφή του. "Πρόσεχε Ευγένιε.."  Σε δυο λέξεις έκλεινε όλα τα συναισθήματά του..