ΜΑΝΑ ΜΗΤΕΡΑ ΜΑΜΑ

 Αφιερωμένο στη γυναίκα που μ' ανέστησε αναμένοντας την ανάσταση που όμως εκκρεμεί .. Αυτή του λαού.. Τη γυναίκα που με την αγγελική της φωνή νανούριζε τον δικό της πρίγκιπα με ψαλμούς Σμυρνέικους. Τη γυναίκα που όταν ρωτήθηκε σε μια συνεστίαση που είχε η γειτονιά δώσει για το προβεβλημένο τέκνο της ψιθύρισε .. Μια ταπεινή νοσοκόμα ήμουν από την Ξάνθη που να φανταστώ ότι θα ειχα αυτόν τον γιο. Μια γυναίκα που έβγαζε νύχια κι έδειχνε δόντια για να με προστατεύσει από τα πολιτικά αποβράσματα που μου στερούσαν το δικαίωμα στη μόρφωση γιατί δεν δεχόταν να βαφτίσει κανείς τον απόγονο δυο κομμουνιστικών μιασμάτων.. Για να βαφτιστώ κοντά πέντε ετών από έναν τυχαίο που δέχτηκε να γίνει νονός υπό τον στυγνό εκβιασμό πως το όνομα να ήταν δικό του και που δεν το είδα ποτέ ξανά. Μια γυναίκα που ο εξόριστος σύζυγος και πατέρας μου ήταν μια ασπρόμαυρη φωτογραφία δίπλα στο κρεβάτι μου. Μια αυταπάτη.. Μια γυναίκα που μου δίδαξε άρθρωση του λόγου, αλλά και τον λόγο τιμής, ακόμη και όταν άυπνη με πρησμένα από το κλάμα μάτια για την απουσία του γονιού μου, άφηνε το χέρι της να γλιστρήσει σαν θρόισμα φύλλου πάνω στα μαλλιά μου. Χάδι που δεν είχε ημερομηνία λήξης. Ημουν κοντά στα σαράντα αποκαταστημένος επαγγελματικά και οικονομικά, κι όταν οι συνθήκες θερμοκρασίας και πιεσης ήταν υψηλές, σ' αυτήν έτρεχα να ξεφορτώσω τη χολή.. Κρύβοντας το προσωπό μου ανάμεσα στα στήθη της..Για να εισπνεύσω λίγα από τα ανεξάντλητα κουράγια της.  Αν νομίζετε καθεστωτικά καρακόλια πως αυτά τα έχω ξεχάσει πλανάστε πλάνην οικτρά...