Πρωινό ξύπνημα με κάτι που ακουμπά έμμεσα στον Αντώνη Καλογιάννη. 1992. Εγώ σε σχέση μ ένα υπέροχο κορίτσι δικηγορίνα από το Λασίθι. ΚΚΕ καραμπινάτο. Τα Σαββατοκύριακα ή κατέβαινα εγώ ή ανέβαινε αυτή. Τη παρουσία μου εκεί την είχε μάθει σχεδόν όλο το νησί. Μου στήνανε μαντινάδες από το αεροδρόμιο του Σκουλά πρωτοστατούντος. Ωραίοι άνθρωποι, μα που ή βολευόσουν στις ιδιομορφίες τους, ή αποχωρούσες με ελαφρά πηδηματάκια.
Μετά ένα χρόνο, δεν θα το πιστέψετε, οι «παράωροι» , με είχαν εκπαιδεύσει στη Κρητική διάλεκτο. Δραπέτευαν από το στόμα όροι ασυνείδητα.
Κάποιο από τα άπειρα Σαββατόβραδα μια παρέα 15 20 ατόμων με έσυρε κι έκανα πως κλαίω σ ένα κέντρο έξω από την Νεάπολη.. Καταμεσής ενός χορτολίβαδου ήταν. Για να μείνω κόκαλο μπαίνοντας μέσα.
Στη πίστα και στο μικρόφωνο ο Αντώνης Καλογιάννης!! Έβγαλα μια άναρθρη κραυγή με την παρέα μου να μισογελά..
«Είδες που σε φέραμε κολωαθηναίε μη τύχει και χάσεις την βρωμοαθήνα σου;» παρατήρησε με νόημα πρωτίστως φίλος και στη συνέχεια συνάδελφος ανταποκριτής μας στην Κρήτη, ο Μανώλης ο Κοκολάκης, που έχει κάνει λάικ για το φευγιό του Αντώνη, μ εμένα να κοιτώ άναυδος τον τραγουδιστή στη πίστα που επίσης ανθυπομειδιούσε.
Τράβηξα ίσα στη πίστα τον έπιασα από τους ώμους και τον ρωτώ. «Ρε Αντώνη ίντα γυρεύεις εδώ;» «Ότι κι εσύ» μου απαντά. Να περάσετε ένα ωραίο βράδυ αλλά δεν με λένε Αντώνη..
«Και πως μωρέ σε λένε; Ονούφριο;» «Μανώλη ωρε κουζουλό Αθηαναιάκι.. Μανωλιό!! «Και δεν είσαι μωρέ ο Αντώνης ο Καλογιάννης;»
«Όσο αυτός είναι ο Μανωλιός»..
Ακόμη και όταν δόθηκαν οι εξηγήσεις δεν το πίστευα. Όψη θρέψη φωνή δίδυμοι!! Ε, πέρασα μια από τις πέντε πιο όμορφες νύχτες της ζωής μου. Διαλύθηκα στο ζεϊμπέκικο και ως τις τέσσερις το πρωί τα είχαμε σπάσει όλα. Στο τέλος ξηλώναμε και τις λάμπες του μαγαζιού με το αφεντικό να μας συνδράμει.
Μετά από πολύ καιρό όταν είδα τον Καλογιάννη του το είπα για να μου απαντήσει αφοπλιστικά. «Ναι μου το έχουν πει ξανά.»
Αν εγώ ξαγελάστηκα σκεφθείτε σε ποια άδολη μπλόφα έπεφταν οι ξένοι θαμώνες. Την ίδια στιγμή εμείς στα κατακόρυφα σπήλαιά μας επί του κλεινούντος (άκλιτο ΄αλλά έτσι γουστάρω) άστεως υμνούσαμε επαναστατικα μέσα από την φωνή του Αντώνη τον Στρατηγό.. Να είστε αισιόδοξοι Θα τον ξανάβρουμε στους μπαξέδεςτρεις του Σεμπτέβρη να περνά..
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου