Ωστόσο. Όταν αυτή δεν διασταυρώνει τον χώρο και τον χρόνο κινητοποιεί υποψίες. Η ληστεία κατά των διακόνων του Τύπου από το Μητσοτάκειο Τσίρκο δεν έρχεται ως κεραυνός εν αιθρία.
Προηγήθηκε το ριφιφί των ασφαλιστικών μας φορέων, από το εκτός παντός συναγωνισμού αντισυνταγματικής δράσης, μαφιόζικο δίδυμο, Σαμαρά Βενζέλου. Mε εκβιασμούς που στοιχειοθετούσαν χτυπήματα κάτω από την ζώνη, δεδομένου πως τα ταμεία μας με αμετάκλητη απόφαση του ανωτάτου ειδικού δικαστηρίου, ήταν ιδιωτικά. Ληστεία που εμφανίζει εκείνη των θυρίδων της τράπεζας του Ψυχικού, αστείο παιδικό παιχνίδι εμπρός της.
Σε δεκάδες εκατομμύρια ευρώ καταμετρήθηκαν τα παΐδια από το σώμα του ΕΔΟΕΑΠ και του ΤΣΠΕΑΘ που κατέληξαν έδεσμα στο στομάχι της ολιγαρχίας. Δίχως τότε να κουνηθεί ούτε φύλλο. Ακολούθως και αντιστάσεως μη ούσης συνετρίφθησαν στις μυλόπετρες του καθεστώτος οι συλλογικές συμβάσεις εργασίας, για να οδηγηθούν οι συνάδελφοι ως σφάγια στις ατομικές διαπραγματεύσεις ..
Ποιου είδους ατομική διαπραγμάτευση μπορεί να εξασφαλίσει την επαγγελματική και μισθοδοτική αξιοπρέπεια ενός εξαθλιωμένου δημοσιογράφου, έναντι του παντοκράτορα καναλάρχη, δίχως αυτός να χάσει και τα τελευταία ίχνη του αυτοσεβασμού του;
Η αξία μιας οικονομικής συναλλαγής έχει γράψει ο σοφότερος των σοφών, ο Καρλ Μαρξ, προσδιορίζεται από την ανάγκη του πωλητή να πωλήσει και του αγοραστή ν’ αγοράσει και σε καμιά περίπτωση από την σπανιότητα του διακυβεύματος, όπως υποστήριξε ο πατέρας της νεοφιλελεύθερης αγοράς Ρικάρντο.
Εκ του συμπεράσματος αναδεικνύεται η δεινή θέση του σε ένδεια άνεργου δημοσιογράφου, που πωλεί την εργασία του στην εξευτελιστική τιμή που θα ορίσει ο οικονομικός του δήμιος και αγοραστής καναλάρχης.
Όταν όμως συνέτρεχαν αυτά με τις συναδέλφισσες Αφροδίτη Υψηλάντη, Τζόρτζια Κοντράρου, Μαρίνα Βήχου και Ελένη Αδριανού, σε απεργία πείνας, πλην ηχηρών εξαιρέσεων, δεν αξιώθηκαν της τιμής ούτε ενός μόνόστηλου στα καθεστωτικά φύλλα, που ακόμη και αυτά, δεν θα υπήρχαν, δίχως την καθοριστική συμβολή τους και όχι μόνον.
Αλλά και των συναδέλφων που συμπαρίσταντο. Mόνο που δεν διανοούνταν υπό την δαμόκλεια σπάθη της απόλυσης, να τις συνδράμουν έμπρακτα. Απαξιώθηκε έτσι το λειτούργημα της δημοσιογραφίας για να στηθεί αυτή στον τοίχο, υπό την ηθική αυτουργία μιας χυδαίας μειοψηφίας συναδέλφων των ενδοφλέβιων χορηγιών.
Ουδέν κακό αμιγές καλού. Αποκαλύφθηκαν-- ή ξεβρακώθηκαν αν θέλετε-- όμως από το σοκ και δέος των μνημονίων, με τον εξοργισμένο λαό να λειτουργεί κατά τρόπο αποκαρδιωτικό, ισοπεδωτικά. Αλήτες Ρουφιάνοι Δημοσιογράφοι. Χάθηκε έτσι η έξωθεν καλή μαρτυρία. Οι σύμμαχοί μας. Η κοινωνία.
Τώρα επομένως και υπό το διαδικτυακό άπλωμα των μέσων πληροφόρησης διεκδικούμε τι.. Την ανατροπή ενός νομοσχεδίου που κατά την κυβερνώσα παράταξη ότι είναι νόμιμο είναι και ηθικό;
Μα η πλέον εκλεπτυσμένη μορφή τυραννίας, η αστική νομοθεσία είναι και την επιβάλλουν όχι οι δημοσιογράφοι, αλλά η εργοδοσία τους, με την οποία τα καθεστωτικά ανδρείκελα της κυβερνητικής διαχείρισης διατηρούν δεσμούς οικονομικού αίματος.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου