ΜΠΑΤΣΕΛΟΡ

 Δεν είναι του συνήθειου μου ν απομονώνω και ν’ αναρτώ κουράδες από τα τηλεοπτικά προγράμματα που όσοι δεν έχουν την επιλογή της συνδρομητικής υπόκεινται στη βάσανο της τηλεθέασής του. 

 

Έχω όμως θυμώσει με την αδράνεια των γυναικείων οργανώσεων που ενώ εκφράζουν λόγο επί παντός του επιστητού, το έχουν ένοχα βουλώσει έναντι του ελεεινού Μπατσελορ που ταπεινώνει χυδαία το γυναικείο φύλλο. 

 

Είναι αυτή η γυναίκα σήμερα; Εκφράζεται σαν σκυλίτσα σε οίστρο γονιμοποίησης; 

Τρέχει ξοπίσω από τις ανασφάλειές της διεκδικώντας έναν κατ’ εξοχήν μ@λ@κα; 

Επιδεικνύει τις νοητικές ικανότητές της δια μέσου του go cart ή του Μπάντι τζάπινγκ μιας βρεφονηπιακής συμπεριφοράς; 

Μοιάζει έτοιμη για όλα και κυρίως στο να διαγκωνιστεί με άλλες είκοσι όπου ο πεζοδρομιακός κατινισμός προβάλλεται ως μέσο κυριαρχίας επί των υπολοίπων; 

Ποια η διαφορά τους από τις επί χρήμασι εκδιδόμενες αν ο λόγος που βυθίστηκαν σ αυτή τη λάσπη είναι κάποια μικρή ή μεγάλη αμοιβή; 

Γονείς δεν έχουν αυτά τα τ$$λιά; Πως νιώθουν όταν επί παραδείγματι ακούν να αποκαλείται η κόρη τους φτωχάντζα κάτι που αποκαλύπτει τους λόγους που εκτίθεται εκεί; 

Αλλά και πως νιώθουν εκείνοι που εξέθρεψαν ένα ψώνιο το οποίο αναγνωρίζει τον άνθρωπο μέσα από το έχειν του και όχι από το είναι του. 

Ειλικρινά δεν γνωρίζω όλη αυτή η σαπίλα παραπέμπει στο σύνολο και δεν είναι απλώς μια αποσπασματική εικόνα της δεινοπαθούσας από τις αλλεπάλληλες κρίσεις κοινωνίας. 

Και κυρίως αρνούμαι να γεγονοτοποιήσω προσωπικά παραδείγματα όπως ας πούμε τι θα συνέβαινε αν κάποιος από τους τρεις γιους μου, εμφανιζόταν στην είσοδο του σπιτιού μου με ζόμπι όπως αυτές. 

(ο μεγάλος μου παντρεύτηκε αρχιτέκτονα και ο μεσαίος γιατρό με τον δευτεροετή στο ΕΚΠΑ εικοσάχρονο πιτσιρίκο μου να σκάει στα γέλια όταν ανοίγουμε αυτή τη κουβέντα..) 

Όχι δεν πιστεύω πως τα κορίτσια μας έχουν διαφθαρεί τόσο από τις μιντιακές χαβούζες. Ότι έχουν υποπέσει στη παγίδα του εξοντωτικού ανταγωνισμού ακόμη και στον έρωτα, που η παλινόρθωση του καπιταλισμού έχει επιβάλλει σε όλες τις κοινωνικές δραστηριότητες. 

Γιατί ο έρωτας έχει ψυχή και ανήκει σε μία από τις τρείς αιτίες της καλλιτεχνικής δημιουργίας. Οι άλλες δύο είναι η γέννεση και ο θάνατος. 

Και γιατί ο έρωτας μοιάζει με λουλούδι. Και τα λουλούδια δεν τα μετράμε ούτε τα ζυγιάζουμε στον πάγκο του μπακάλη. Τα μυρίζουμε.