ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ΜΙΑ ΥΠΟΥΛΗ ΛΕΞΗ

 

Από τη Βάσια Παρασκευοπούλου

"Τουλάχιστον" είναι η λέξη που ακούω συχνότερα όλων τον τελευταίο καιρό. Ή μήπως απλώς είναι αυτή η λέξη που έμενα μου χτυπάει περισσότερο στα αυτιά; Μιλάω για εμάς.

"Τουλάχιστον αυτός έχει ακόμη τη δουλειά του". 

"Τουλάχιστον προλάβαμε λίγες διακοπές το καλοκαίρι". 

"Τουλάχιστον πήραμε επίδομα". 

"Τουλάχιστον" ακούω από στόματα γνωστών και φίλων ξανά και ξανά. 

"Τουλάχιστον" που σημαίνει "του/ελαχίστου...". Ναι, αυτό είναι το "τουλάχιστον" κι είναι μια ύπουλη λέξη, γιατί υπονοεί μια αποδοχή για το ελάχιστο, αλλά όχι με τον τρόπο που το κάνει η ποίηση, αλλά μ' εναν άλλον, μίζερο, συμβιβασμένο τρόπο. 

"Τουλάχιστον προλάβαμε εποχές που βγαίναμε απ' το σπίτι" θα λέμε ίσως σε λίγο. "Τουλάχιστον μπορούμε να είμαστε έξω πριν τις εννιά" θα λέμε αύριο ίσως. Δεν υπάρχει κανένα λογικό επιχείρημα που να μπορεί να δικαιολογήσει την καθολική απαγόρευση κυκλοφορίας στις 9:00. 

Και δεν υπάρχει κανένα λογικό επιχείρημα που να μπορεί να δικαιολογήσει τα τόσα άλλα ουσιαστικά μέτρα που δεν έχουν ληφθεί όλο αυτό διάστημα. 

Και..."τουλάχιστον" αυτό ας μην το ξεχνάμε... Αυτή τη περίοδο που πράγματι αναγκαζόμαστε να ελαχιστοποιήσουμε πολλά, τις ζωές μας τις ίδιες, και όλοι βάζουμε τα δυνατά μας για το καλύτερο, ας μην ξεχνάμε... 

Γιατί αν ξεχάσουμε οτιδήποτε άλλο μπροστά σ' αυτό που συμβαίνει θα μας ρουφήξει αυτό το "Τουλάχιστον" ολόκληρους και σε λίγο καιρό θα λέμε "Τουλάχιστον βγαίνουμε και παίρνουμε λίγο αέρα μέχρι το σαλόνι κι έχουμε κι ένα πιάτο φαΐ και κάτι είναι κι αυτό - τουλάχιστον κι έστω..."