ΠΟΥΛΗΜΕΝΟΙ ΠΟΥΛΗΜΕΝΟΙ

 Όταν η αγγελική φωνή του Νίκου Ξυλούρη απλωνόταν σαν τούλι πάνω από το Πολυτεχνείο. Όταν οι βρακοφορεμένη φρουρά τον συνόδευσε ως τα προπύλαια του ιδρύματος κι ακούστηκε σα γάργαρο νερό μιας ανάστασης που εκκρεμούσε η ηχώ της. Όταν κιότεψε η χούντα να τον αγγίξει γιατί οι κρητικοί τους είχαν πέψει πως θα γίνει σφαγή. Όταν κατά τη μεταπολίτευση ήρθε η απογοήτευση σε μια του φράση. "Εγώ τους ίδιους ανθρώπους έβλεπα να κανονίζουν τη ζωή στη μουσική βιομηχανία επί χούντας τους ίδιους βλέπω και τώρα.."  Αυτός ο κόσμος κι αυτός ο τόπος Νίκο δεν άλλαξε και δεν θ αλλάξει ποτέ. Και ξέρεις γιατί; Μόλις σήμερα το μεσημέρι κατά τη θεραπεία μου άκουσα μια γιατρό με την αλαζονεία του εκ του ασφαλούς καταθέτοντος μάρτυρα να καταργεί το σύνταγμα λέγοντας: Τι θα πει Σύνταγμα ευγένιε .. Πόλεμο έχουμε..!! Προσδιόρισέ μου τον εχθρό της είπα. Μα δεν τόλμησε να ξεστομίσει την οδυνηρή αλήθεια: πως πρόκειται για τον πρώτο παγκόσμιο βιοχημικό πόλεμο προκάλυψη των νομοθετικών απορρυθμίσεων  της ζωής..