ΦΟΒΟΥ ΤΟΥΣ ΔΑΝΑΟΥΣ...

 

Eπιμένετε να δοκιμάζετε το νευρικό μου σύστημα με δυο ερωτήσεις.. Πότε οι διάφοροι αναλφάβητοι Μαλέληδες θ’ αντιληφθούν την παρακμιακή τηλεοπτική κατηφόρα για να φρενάρει και η κοινωνική παρακμή κι αν το διαδίκτυΟ έχει ή μπορεί να συνεισφέρει σε αυτό. 

 

Και στο καπάκι και επί τη ευκαιρία μου ζητάτε να σας ενημερώσω ως προς την μόρφωση των αναγνωστών του ιστότοπου, την ηλικία τους την προέλευσή τους και άλλες λεπτομέρειες που παραπέμπουν ευθέως στα προσωπικά δεδομένα. 

 

Και ως προς το δεύτερο η απάντηση είναι απλή και ευνόητη. Ακόμη και αν γνώριζα δεν θα το έκανα ποτέ. Αφήστε που από μηνός η Google μετά τις ανεκδιήγητες αλλαγές, δίνει πλέον γενικά στοιχεία, καταργώντας ακόμη και την προέλευση των αναγνωστών.

 Έτσι : Κάτι εκατομμύρια έχουν διέλθει των πυλών της ιστοσελίδας μου ως αναγνώστες της, που για λόγους δικούς τους, είτε δεν σχολιάζουν, είτε σχολιάζουν αλλά ανωνύμως. Πως είναι δυνατόν να γνωρίζω;

Το ποια είναι η κοινωνική παιδεία ενός εκάστου εξ ημών – μηδέ εξαιρουμένου και εμού – αποκαλύπτεται από το σχολιαστικό του αποτύπωμα αν και όταν το αφήσει. 

Τώρα ως προς το πρώτο η κουβέντα θα πάρει μάκρος και τα ενημερωτικά σεντόνια δεν είναι του γούστου μου, γιατί ο λόγος μου μπορεί να είναι πυκνός, αλλά επίσης είναι σαφής και κατηγορηματικός. 

Η μιντιακή φενάκη ξεκίνησε όπως κατά καιρούς έχω γράψει με τους εκδότες να αγοραπωλούν δημόσια ιδιοκτησία, τις συχνότητες, όπως οι παπατζήδες τα στρέμματα στη θάλασσα, τις δεκαετίες του πενήντα και του εξήντα. Δίχως θεσμοθετημένους κανόνες κοινωνικής συμπεριφοράς και ευθύνης γιατί η ΕΣΗΕΑ παρά τις περί του αντιθέτου κραυγές μου,(έχω γράψει βιβλίο ως προς αυτό) αρνιόταν πεισματικά να τους τις επιβάλλει αν και είχε τη δύναμη. 

Γιατί; 

Επειδή τα ισχυρά της μέλη κατά τα πρώτα χρόνια εμφάνισής της, κοντόφθαλμοι ως αποδείχθηκαν, βρήκαν οικονομικό πεδίο δόξης λαμπρό.. Είδαν όμως το τυρί – μια επίπλαστη και ευκαιριακή ευημερία, αλλά όχι τη φάκα, που δεν προέκυπτε από την ελευθερία του λόγου, αλλά από τον ελευθεριάζοντα κούφιο λόγο που πλαισιωνόταν από σαπουνόπερες realities και αφρούς ξυρίσματος. 

Έτσι όταν επί παραδείγματι ο λαός παρακολουθούσε τον τηλεοπτικό οχετό του μπαστουνοτραβόλτα Κωστόπουλου και μύριων ομοειδών του, στο παρασκήνιο επωλείτο στο Κόμο η ΑΓΕΤ από την κυβέρνηση Μητσοτάκη ή η Ολυμπιακή από την κυβέρνηση Σημίτη, την απαξίωση των οποίων προηγουμένως είχαν εγκληματικά προσχεδιάσει. Αν έφτανε κάτι ως τις οθόνες σας από τις άνανδρες αυτές κινήσεις κατά του λαού, ήταν οι λοιδορίες κατά των συνδικαλιστών όταν και αν καλούνταν να εκφράσουν μια γνώμη. 

Κάπως έτσι οι δημοσιογράφοι αυτοπαγιδεύτηκαν στο γνωστό και δισεπίλυτο ως τα σήμερα δίλημμα. Ποιος έκανε πρώτος τι. Η κότα τ αυγό ή τ αυγό την κότα. Δηλαδή: 

Οι τηλεοπτικοί παραγωγοί με τις κατ’ εντολή των εργοδοτών τους παραμορφώσεις του κοινωνικού πολιτικού και οικονομικού τοπίου ευθύνοναι , ή μήπως κρύβονται πίσω από το άλλοθι της υποταγής στα θέλω του λαού, για να δικαιολογούν την ύπαρξή τους. 

Στη πραγματικότητα ένοχες πλέον είναι και οι δύο πλευρές.  Κι αυτό είναι κάτι που δεν θα κρατήσει πολύ ακόμη. Έχει ημερομηνία λήξης. Κι αυτή θα την επιβάλλει το διαδίκτυο που οσονούπω θα καταστήσει την τηλεόραση κενή περιεχομένου. Ένα μαύρο γυαλί ή χαλαζία αν θέλετε στην σύγχρονη ψηφιακή μας εποχή. 

Μα το επίμαχο ζήτημα της ιδιοκτησίας – δηλαδή του παρόχου -- θα υφίσταται εμμονικά. Ποιος θα έχει την ισχύ ν ανοίγει και να κλείνει τα ρολά του μαγαζιού. Επειδή πάντα οφείλουμε να είμαστε υποψιασμένοι ως προς τους Δαναούς ακόμη και δώρα φέροντες. Αν δεν είναι μια δημόσια αρχή υπό κοινωνικό έλεγχο σας βεβαιώ πως ο λαός θα πέσει στον ίδιο κουβά..