ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΟΣ Ή ΕΠΙΠΟΛΑΙΟΣ ;

 ΒΙΝΤΕΟ

 

 

Κάποιοι θα πρόστρεχαν να σημειώσουν πως απ’ αγκάθι βγαίνει ρόδο κι από ρόδο βγαίνει αγκάθι. Και πως στη περίπτωση του Θάνου Πλεύρη, που εναντιώθηκε δημόσια και δίχως περιστροφές και αδολεσχίες στη Χρυσή Αυγή , η λαϊκή σοφία βρίσκει τη πλήρη δικαίωσή της. Θα προσυπέγραφα υπό την εξής αυστηρή προϋπόθεση. 

 

Δεδομένου πως πλην της ιδεολογικής του ακολουθίας στην απάνθρωπη και αιμοσταγή ακροδεξιά της Άριας φυλής, δεν βαρύνεται με εγκλήματα ποινικού περιεχομένου, τυπικά εντάσσεται στη «σοβαρή Χρυσή Αυγή» των παιδιών ενός ανώτερου θεού (μη λησμονείτε τις θέσεις του κατά των μεταναστών και άλλες του τύπου όσοι έλληνες καταστράφηκαν από την κρίση πάει και τελείωσαν) και ως εκ τούτου πολιτικά θα όφειλε κανείς να τον αντιμετωπίσει. 

 

Αλλά εδώ παρεμβαίνει και το συναισθηματικό στοιχείο εκτός και αν πρόκειται περί γονικής θυσίας. Ο φασίστας μπαμπάς και χαφχές κατά τον τιμοκατάλογο μισθοδοσίας της ΕΥΠ του 1978, μοιάζει να μεταλλάσσεται σε Ιφιγένεια για το μέλλον του γιου. 

 

Οι γραμμές της ζωής του δικού του τρένου έχουν μαζέψει και με την σιωπή του έναντι της δήλωσης του γιού του, επιχειρεί να επιμηκύνει τις πολιτικές του απογόνου του. 

 

Αν δεν συντρέχει κάτι τέτοιο τότε απαιτούντο γερά νεύρα για τη δημόσια κατακραυγή της εγκληματικής συμμορίας. Επειδή πρωτίστως εναντιωνόταν στον γεννήτορά του και δευτερευόντως στ’ αποβράσματα του Μιχαλολιάκου. 

 

Τείνω αν κρίνω από την συνολική πολιτική του στάση να υιοθετήσω πως πρόκειται αν όχι περί ενός δόλιου (θα θυμάστε που κράδαινε αυτοεξευτελιζόμενος στο δελτίο του ALTER μια ψευδή ανάρτηση περί της παρουσίας ενός βουλευτή του ΚΚΕ στη βουλη και στην υπόθεση του σκανδάλου Γερμανού, ενώ εκείνος δεν είχε πατήσει καν το πόδι του) αλλά περί ενός επιπόλαιου και άρα άκρως επικίνδυνου πολιτικού.