Ο ΑΡΗΣ ΜΟΥ

 Επ' αφορμής των αδέσποτων αλητάκων της καρδιάς μας..

 

Είχα κάποτε έναν καναδέζικο λύκο. Διπλάσιος σε μέγεθος από τον γερμανικό εξαιρετικά αγριος και τον είχα πάρει από κουτάβι δύο εβδομάδων να συντροφεύει το δεύτερο γιο μου που ήταν μόλις ενός έτους . 

Στη θέα του πάγωνε το αίμα στις φλέβες σου. Η τότε σύζυγος τον ειχε μισήσει γιατί μολις είχε εμφανιστεί εξαφανίστηκαν όλα τα τετράποδα από τη γειτονιά αρχής γενομένης από τη γάτα της τον αταχουάλπα. 

Μπάτσος με τα όλα του. 

Τη νύχτα τον μάζευα μέσα γιατί μόνον έτσι το σκυλί σε προστατεύει. Έχοντας λατρέψει το μικρό έπρεπε να πάρεις την άδειά του για να το πλησιάσεις. Το βράδυ περίμενε να του δώσει η μάνα του το τελευταίο γάλα και μετά ξάπλωνε στη πόρτα του δωματίου και όσο το παιδί κοιμόταν κατέβαζε ρολά. Δεν περνούσες ούτε με σφαίρες. 

Να σκεφθείτε πως αυτό το σκυλί θηρίο έκρυβε το κεφάλι του κάτω από το κρεβάτι όσο ο μικρός τον τυραννούσε τραβώντας του την ουρά. Και το έκανε για να μην θυμώσει και τον κάνει κομμάτια. Φυσικά και μας ακολουθούσε παντού. Το παντού το επομενο καλοκαίρι ηταν στηφοινικούντα για διακοπές όπου συνέβη το εξής: Είμαστε στη παραλία και οι τέσσερις. 

Μας βαράει ο ήλιος κατακούτελα λαγοκοιμηθήκαμε με το παιδί να παίζει στην ακρη του κυματος. Ξαφνικά φτάνει ένα τεραστιο κύμα από κάποιο διερχόμενο καράβι και παιρνει το παιδί.. Πεταγόμαστε έντρομοι από τα ουρλιαχτα των παραπλεύρως λουομένων.. 

Μα ώσπου να σηκωθούμε ο Άρης που επίσης ήταν αραχτός, έχει δώσει τρία σάλτα, έχει βουτήξει, έχει αρπάξει το παιδί από τους ώμους και το έφερνε έξω ενώ εμείς τρέχαμε προς αυτούς. Και μας το παραδίδει. Ευτυχώς ήταν λίγο το νερό που είχε πιει.. Όση ώρα του κάναμε ανατάσεις μας παρακολουθούσε άγρυπνα μέχρι που άκουσε το κλάμα του.. Άρχισε τότε να κόβει βόλτες γυρω του και με τη γλωσσάρα του να το σπατουλάρει. 

Τέλος καλό όλα καλά αφού στον ώμο του παιδιού δεν είχε αφήσει το παραμικρό σημάδι και το μεσημέρι στη ταβέρνα για φαγητό, η σύζυγος που εξ αιτίας του αταχουάλπα (διαβαζε από τον Τσιφόρο και τα κατορθώματα του Κορτέζ επί των Ίνκας πανάθεμά την) μισούσε τον Άρη του παρήγγειλε τι νομίζετε; Ότι φάγαμε κι εμείς. Μπιφτέκια!! 

Πέρασε ο καιρός χωρίσαμε και φυσικά έπρεπε να πάρω το σκυλί γιατί κουμάντο δεν μπορούσε να του κάνει κανείς. Ένα θηρίο ήταν. Από τη μονοκατοικια έπεσε ο Άρης σε δώμα ταράτσας και παρά τη σχετική ελευθερία κινήσεων το συγκεκριμένο σκυλί βασανιζόταν. Δεν ήταν κανίς. Οι επιλογές μου περιορίστηκαν. Έπρεπε να το δώσω εξασφαλίζοντάς του όμως την ίδια αγάπη. 

Διάλεξα λόγω μονοκατοικίας και χαρακτήρα την φίλη εκδότρια τη Λουίζα τη Ζαούση του εκδοτικού οίκου Ωκεανίς και τον παρέδωσα.. Πέρασαν χρόνοι. Δεν θυμάμαι πόσοι. Τέσσερις πέντε; Ήμουν για κάποιους λόγους στη Κηφισιά κι αποφάσισα να δω πως ήταν ο Άρης. Απομεσήμερο ήταν. Το σπίτι ήταν στη μέση ενός δρόμου κι εγώ σταματώ στη γωνία και σφυρίζω με ένα συγκεκριμένο γνώριμο στον Άρη ρυθμό. Δεν μπορούσε να με δει. Έγινε όμως πανικός. Αυτό το θηρίο κόντευε να γκρεμίσει τη μάντρα. 

Βγαίνει η Λουίζα να δει τι συμβαίνει με βλέπει γελάει και τον αμολάει. Ειλικρινά τρόμαξα. Πέφτει αυτό κτήνος πάνω μου με ρίχνει κάτω κι αρχίζει να με γλείφει ολόκληρο.. Τον είχα αγκαλιάσει του μιλούσα κι αυτός έτρεμε.. Κόλλησε πάνω μου και δεν με άφηνε να κάνω βήμα. Πέντε χρόνια μετά. 

Αυτό το τετράποδο της συναισθηματικής νοημοσύνης, με διδαξε το απροσμέτρητο μέγεθος της απώλειας ενός αγαπημένου προσώπου. Η Λουίζα που τον είχε λατρέψει έγραψε ένα ολόκληρο βιβλίο μετά με τίτλο ο Αρης για τα κατορθώματά του.. Δεν πήρα ξανά ποτέ σκυλί..