Μόλις πριν υπέπεσα στη συναισθηματική βάσανο της σύγκρισης μεταξύ δύο τηλεοπτικών προβολών. Σε noire αποχρώσεις η πρώτη στα χρώματα του ουράνιου τόξου η δεύτερη. Η πρώτη αφορούσε στη γνωστή κινηματογραφική ταινία του μόλις αποστρατευθέντος στρατηγού Ντεκαβάρα που πρωταγωνιστούσε ο Λογοθετίδης και η δεύτερη, στα ακριβοπληρωμένα δάκρυα της επίσης μόλις αποστρατευθείσας εξ αιτίας των χαμηλών ποσοστών τηλεθέασής της, Ελένης Μενεγάκη. Δυο αριθμητές μ έναν κοινό παρανομαστή. Τη καθεστωτική σαπίλα. Η μία, του στρατηγού (της λόγω ένδειας διακεκομμένης παροχής ρεύματος στην οικία του) διαπραγματευόταν μια Ελλάδα που διαχρονικά πληγώνει τα παιδιά της. Πως; Δια του επαναλήψιμου της ιστορίας. Εν προκειμένω διά της στερεότυπης και άγριας εκμετάλλευσης αγωνιστών του έθνους, που γλίστρησαν στην επαιτεία. Για να καρπωθούν οι ενδιάμεσοι μίζες επί μιζών, ακόμη και επί του ανδριάντα τους. Και η δεύτερη του τηλεοπτικού αλλά και κοινωνικού καρακατσουλιού, να προβάλλει εν χορδαίς και οργάνοις και εν μέσω ισχυρών προβολέων την αποχώρηση της --πάμπλουτης πλέον-- … «εθνικής ηρωίδας» του λούμπεν πολιτισμού.. Της τρόπος του λέγειν «κυρίας» δηλαδή, που μαζί με μια σειρά από άλλα τηλεοπτικά φρόκαλα, δηλητηρίαζε ζαχαρώνοντας τον πρωινό ηχοεικαστικό καφέ της ..χιλιοπαινεμένης ελληνίδας (και ως εκ τούτου και ψηφοφόρου βεβαίως βεβαίως) νοικοκυράς που παραισθησιασμένη πρεζάρει τη ζωή, από τις ζωές των άλλων. Εμετός αλλά: Τη δόξα πολλοί εμίσησαν το χρήμα ουδείς.. Σε προσωπικό επίπεδο αν μίσησα κάτι αυτό είναι η τηλοψία με τους μπαστουνοτραβόλτες.
Εγγραφή σε:
Σχόλια ανάρτησης (Atom)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου