Ο ΑΓΕΡΑΣ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ

Όταν έγραψε ο Ηλίας το θα ξανάβρω στους Μπαξέδες, εξυμνούσε την πλέον ανιδιοτελή μορφη του επαναστατικού αγώνα. Τον στρατηγό Μακρυγιάννη. Για να τ' ακούς εξοργισμένος να επαναλαμβάνεται, από χείλη που είχαν παραδοθεί στην εξουσιαστική σαπίλα, για ν απενοχοποιηθούν. Κι όταν βρεθήκαμε σε καφέ επί του πεζοδρόμου της Πλάτωνος στο Χαλάνδρι μόλις είχε κυκλοφορήσει το αριστούργημα που είχε τιτλοφορήσει Λαϊκά προάστια. Τον αγκάλιασα μ αγκάλιασε και του είπα συγχαρητηρια κυρίως γιατί αυτό δεν τους ξεπλένει πρόσθεσα γελώντας.. Για να μου απαντήσει με μια φράση που τότε είχα καταγράψει στην εφημερίδα που εργαζόμουν  "Ζούμε Ευγένιε μια κρίση πολυεπίπεδη, με κόσμο σε σύγχυση, χωρίς προσδοκίες, που κανείς δεν πιστεύει ότι κάποιος είναι πιο έντιμος από τους άλλους. Αυτή η απελπισία πάγωσε την κοινωνία" Α ρε Ηλία Ανδριόπουλε πόσο αυτό το κομμάτι με εκφράζει ούτε που φαντάζεσαι