Χθες ακόμη ήμουν είκοσι χρόνων κι έπαιζα με την ζωή ή μήπως αυτή έπαιζε μαζί μου κι είμαι τόσο αλαζόνας ώστε να μην θέλω να το παραδεχτώ.. Είναι ωστόσο θλιβερό να μεγαλώνεις παρά το ότι ωριμάζεις.. Γιατί η πιθανότητα να εντυπωσιαστείς είναι σπάνια ..Χάνει έτσι η ζωή το ενδιαφέρον της που αντικαθίσταται από τον κυνισμό. Η άλλη, απεχθής, όψη της ωριμότητας.. Πάρτε τη από μπρός μου. Δεν θέλω ούτε να τη βλέπω.. Κι ας πεθάνω στο ανεκπλήρωτο, τη τρέλα, των νεανικών μου ονείρων. Τι θα κυνηγούσα αν είχαν πραγματωθεί;
Εγγραφή σε:
Σχόλια ανάρτησης (Atom)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου