Ηταν 12 Μάη του 1992 όταν ο Νίκος Γκάτσος σκαρφάλωσε στα υψίπεδα των αθανάτων απλώς γιατί στη κορυφή έχει τον θρόνο του ο θεός Μαέστρος του λόγου κινούσε με την πακέτα του τα συναισθήματα του λαού σα να επρόκειτο για συμπαντική συμφωνική.. Δεν έγραφε για να γράφει.. Έγραφε λόγο ψυχωμένο που γλιστρούσε σαν αύρα από τα κύτταρα του λαού για να τον υποδεχτεί η καρδιά ..Είχε έτσι παραλήπτη. Κι αυτός ήταν ένας βασανισμένος λαός..
Εγγραφή σε:
Σχόλια ανάρτησης (Atom)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου