LARA FABIAN - JE T'AIME

"Εδώ κόβεται η ανάσα.. Μειώνονται οι σφυγμοί της καρδιάς . Το σώμα παραλύει.. Το βλέμμα χάνεται στο άπειρο.. Η ακοή παραπληροφορεί.. Χρειάζεσαι επειγόντως ανασύσταση. Γιατί και ο χωρισμός θάνατος είναι.. Θυμάμαι Μεγάλη Παρασκευή ήταν. Μόλις είχα χωρίσει. Πήρα τ’ αυτοκίνητο και βγήκα στους δρόμους. Ακόμη και σήμερα δεν θυμάμαι καν τη διαδρομή –τα φώτα των αυτοκινήτων έμοιαζαν με ανακριτικούς προβολείς — ώσπου κατέληξα σ’ ένα ξωκλήσι έξω από τους Αγίους Θεοδώρους Κορίνθου. Άδειο από ψυχές αλλά κι η δική μου απουσίαζε. Η απόλυτη μοναξιά. Τέσσερα πέντε στασίδια κι ένα ιερό που δεν κατάλαβα πως βολεύτηκε εκεί η αγία τράπεζα. Τι δουλειά είχα εγώ ο άθεος σ’ έναν οίκο του θεού; Έκανα έναν μορφασμό δυσφορίας.. 

 

Φιλοσοφικά ερωτήματα σε στιγμές αυτοκριτικής δεν θα έβρισκαν στασίδι να σταθούν. Άναψα τρία κεράκια. Δυο για τους γονείς μου που είχαν αίφνης πετάξει στο άγνωρο σύμπαν και το τρίτο για έναν γάμο που επισήμως δεν είχα θάψει ακόμη. Έκλεισα τα μάτια και φυλάκισα κάτω από τα βλέφαρά μου την εικόνα της μικρής εκκλησιάς. Κι άρχισε η περισυλλογή και η δίκη. .. Μια ώρα κράτησε για πέντε ετών έγγαμης ζωής. Μια ζωή σε μια νύχτα είχα χωρέσει... Απόφαση.. Ένοχος ο κατηγορούμενος δίχως ελαφρυντικά. Σηκώθηκα αποφασισμένος να ζητήσω συγνώμη. Δεν την άξιζα. Αλλά ήξερα πως είχε στα υγρά της χείλη τη συγχώρηση. Βγήκα από το ξωκλήσι και ξαφνικά έπεσα πάνω στο τείχος του ΕΓΩ μου. Κι έγινα ξανά εγώ. Επέστρεψα, μεσάνυχτα ήταν, άνοιξα τη πόρτα και είπα. Τη δεύτερη μέρα του Πάσχα καταθέτω αίτηση διαζυγίου. Κι έκλεισα τη πόρτα πίσω μου δίχως καν να την κοιτάξω στα δακρυσμένα μάτια. Αν τα'βλεπα θα λύγιζα..