Αφύπνιση με γκρίνια και με την τζίμπλα ακόμη στο μάτι μοιάζει με καφέ πικρό. Της παρηγοριάς. Ας τον γλυκάνουμε μ’ ένα ζαχαρένιο φιλί στον σύντροφό μας που κάπου τον έχουμε ξεχάσει κι ότι ξεχνάμε μας ξεχνά. Και ν ανέβουμε έτσι --όλοι οι ελεύθεροι πολιορκημένοι του καραντινομεσολογγίου -- το πρώτο σκαλοπάτι προς τον ανοιξιάτικο ήλιο.. Και η πρότασή μου είναι να το κάνουμε μ' ένα πανέμορφο κορίτσι την Catch και με μουσικό χαλί το Heartache της. (Πόνος καρδιάς)
Εγγραφή σε:
Σχόλια ανάρτησης (Atom)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου