Μούκλεψε από τη πρώτη στιγμή τις αισθήσεις που συμπυκνώθηκαν όλες σε μία. Την ακοή. Στη Νάπολι ήταν. Μια ασημένια νύχτα με το φεγγάρι στο γιόμα του. Το ιστορικό θέατρο ήταν ασφυκτικά γεμάτο. Τόσο που η ανάσα σου ήταν η εκπνοή του διπλανού. Μα ούτε που την άκουγες. Τη κρατούσε μήπως κι εκληφθεί σαν ραδιοφωνικό παράσιτο.. Όλα συνηγορούσαν στ' όνειρο. Έκλεινες κάτω από τις βλεφαρίδες σου τη νύχτα κι άφηνες τον ήχο της παραδοσιακής αυτής μελωδίaς να γλιστρήσει στη ψυχή.. Να την καθαρίσει από τα μπάζα της ζωής. Και για χρόνια μετά να την σφυρίζεις όταν οι συνθήκες πίεσης και θερμοκρασίας έσφιγγαν.. Για να μερεύεις..
Εγγραφή σε:
Σχόλια ανάρτησης (Atom)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου