(Νόμπελ στους γιατρούς της Κούβας)
Ερνέστο Τσε Γκεβάρα
Από ένα έθνος νεαρό με ρίζες αγριοβότανων
(ρίζες που της Αμερικής τη λύσσα αντέχουν)
έρχομαι πλάι σας αδέρφια του βορρά.
Φορτωμένος με κραυγές απόγνωσης και πίστης,
έρχομαι πλάι σας, αδέρφια του βορρά,
έρχομαι από κει που ερχόμαστε όλοι οι homo sapiens,
κατάπια χιλιόμετρα όπως τ’ αποδημητικά·
με το ασθματικό φορτίο μου
που σαν σταυρό το σέρνω
και με μια νοσταλγία παράξενη
από σκέψεις μπερδεμένες.
Ήταν ο δρόμος μου μακρύς
και το φορτίο ασήκωτο,
απάνω μου ακόμα κουβαλώ
το άρωμα απ’ του πλάνητα το βήμα
και μέσα απ’ το ναυάγιο
της υπόγειας ύπαρξής μου
−όσο κι αν προμηνύονται κάποιες σωτήριες ακτές−
παλεύω απρόθυμα κόντρα στα άγρια ρεύματα,
διατηρώντας άθιχτο του ναυαγού το στίγμα.
Βρίσκομαι μοναχός
απέναντι στην αδυσώπητη νυχτιά
και στων εισιτηρίων τη γλυκερή βεβαιότητα.
Η Ευρώπη με καλεί σαν το παλιό κρασί,
με μια πνοή σάρκας ξανθής,
με των μουσείων της τα εκθέματα.
Και στο αλέγρο σάλπισμα των νέων πατρίδων
νιώθω να ’ρχεται καταπάνω μου ο αχός
από του Μαρξ και του Ένγκελς το τραγούδι·
το παίζει ο Λένιν και το λένε οι λαοί.
(Μετάφραση: Μπάμπης Ζαφειράτος, 28 Μαΐου 2018)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου