Ω ΓΛΥΚΥ ΜΟΥ ΕΑΡ

Ρίγη συγκίνησης από την ελεγεία μιας μάνας που απώλεσε τόσο μα τόσο βάναυσα τον μονάκριβο γιο της.. Ω γλυκύ μου έαρ.. Λέξη ομηρική προσδιοριστική της Άνοιξης που εδώ συμβολίζει απολύτως παραστατικά την αξία και τη θέση που έχει ο γιος στην καρδιά της μητέρας του.. Γι αυτό και ο θρήνος της ακούγεται από τα ηχεία της ψυχής της και όχι από το στόμα της υπό την συνοδεία τυμπάνου που παραπεμπει στους δυνατούς και αργούς χτύπους της καρδιάς της. Για να καταλήξει στην αισιόδοξη αναφορά και προφητεία "που έδυ σου το κάλλος"!! Παραξενευτήκατε; Δεν θα έπρεπε.. Έδυ αόριστος του δύω.. Η Παναγία συνέδεσε τον θάνατο με την ανάσταση συμβολίζοντας το παιδί της με τον ήλιο που δύει αλλά όμως προσωρινά. Επανεμφανίζεται.. Θα έγραφα πως πρόκειται για το άσμα των ασμάτων αλλά δεν πρόκειται περί άσματος. Μα περί ενός ρέκβιεμ που εκφράζει κατά τρόπο σπαρακτικό την αγωνία της και το βάρος του πόνου της. Κι όσο για το παρεξηγημένο κάλλος δεν αφορά την αισθητική. Στην αρχαία Ελλάδα με τον συγκεκριμένο όρο αποδίδονταν οι αξίες ενός προσώπου που αποτυπώνονταν στο φωτεινό πρόσωπό του