Η ΠΑΝΔΗΜΙΑ

Το ότι αντιμετωπίζω με θυμό ή αστεϊσμούς την νέα μορφή γρίπης δεν σημαίνει πως περιφρονώ και τις συνέπειές της ιδία για τις ηλικίες που βρίσκονται στην κόκκινη γραμμή. Δεν είναι άλλωστε η πρώτη φορά που η ανθρωπότητα πλήττεται από λιμούς σεισμούς και καταποντισμούς. 




Είναι όμως η πρώτη φορά που η ανθρωπότητα των σύγχρονων επιστημονικών θαυμάτων -- ιδία ιατρικών-- στέκεται αφοπλισμένη ενώπιον μιας ήσσονος σημασίας απειλή που τείνει να εξελιχθεί σε όπλο οικονομικής εκμετάλλευσής της από μια σάπια Ελίτ, που ασφαλής από τα οχυρά της, την παρακολουθεί με το μάτι του ψόφιου ψαριού. Το να παραθέσω εδώ συγκριτικά τους θανάτους εξ αιτίας των νόμων – στα καθ’ ημάς μνημονίων-- της ανθρωποκαταστροφής, θα είναι σα ν ανακαλύπτω τον τροχό. 

Καλό ωστόσο είναι να τους παραθέσουμε δεδομένου πως είμαστε λαός της κοντής μνήμης. 

Από την εποχική γρίπη και μόνον για εφέτος (βλέπω ή ακούω να το γράφετε ή να το προφέρετε φέτος σαν το αρσενικό της φέτας και πετώ εξανθήματα) ενενήντα οι νεκροί. 
Οι αυτόχειρες δέκα χιλιάδες. 
Οι θάνατοι αβοήθητων ομοεθνών μας εξ αιτίας ενός ημικατεστραμμένου συστήματος υγείας ανεξακρίβωτοι εισέτι. 
Ανεξακρίβωτοι επίσης είναι και οι αιφνίδιοι θάνατοι που προέκυψαν από την αύξηση των συνθηκών πίεσης και θερμοκρασίας, εξ αιτίας της απώλειας θέσεων εργασίας ή και εισοδημάτων. 

Αρκεί να θυμηθούμε τους μικοομολογιούχους για να πειστείτε. 
Αυτοί γιατί δεν χαρακτηρίστηκαν ως πανδημία τα μέτρα κατά της οποίας θα ήταν πολύ πιο αποτελεσματικά. Αν επί παραδείγματι απαγχονίζαμε τα φυσικά πρόσωπα ενόχους, η δράση των οποίων έμοιαζε με βακτήρια αποσύνθεσης του ανθρώπινου είδους, κατ' αντιγραφή της ευγονικής του σάπιου πρίγκιπα Φιλίππου, δεν θα είχε δια της σπάθης ο γρίφος κοπεί;

Στην καραντίνα ενός ατομισμού μας έσυρε εκόντες άκοντες κι αυτή, αφού ανέσυρε στην επιφάνεια τον πρωτογονισμό του ο σώζων εαυτόν σωθήτω. Αποκλείστηκαν ολόκληρες πληθυσμιακές ομάδες με τις οποίες ούτε χειραψία πλέον δεν ανταλλάσσαμε για να περάσουν στον σκουπιδοφάγο του πολιτισμικού μας νεροχύτη. Κι όχι κατάσταση εκτάκτου ανάγκης δεν κηρύχθηκε , μα μήτε δάκρυ δεν έσταξε γι αυτούς. Ξέρω πολλοί θα σας πουν ότι οι συμπεριφορές έναντι μιας φονικής απειλής ποικίλουν..Κυριαρχεί το έντσικτο της αυτοσυντήρησης. 

Έτσι ήταν όταν ο άνθρωπος δεν είχε ακόμη διέλθει της ιστορικής του ατραπούς που από τα τέσσερα σηκώθηκε στα δύο. Σήμερα όμως; Που μάχεται σώμα με σώμα για ένα χαρτί υγείας στα σούπερ μάρκετ και μάλιστα σαν άτακτο ασκέρι που διάβολο κατατάσσεται. Και κυρίως μάχεται για να διεκδικήσει ποια ζωή; Αυτή που τα καρακόλια του μητροπολιτικού καπιταλισμού της έχουν αποκλείσει το δικαίωμα πρόσβασης ακόμη και στις βασικές της ανάγκες όπως είναι η παιδεία και κυρίως η υγεία; 

Μόλις περιέγραψα τον λόγο που πανικοβάλλεται. Δεν αισθάνεται θωρακισμένος. Νοιώθει εκτεθειμένος σε σειρά από κινδύνους εμπρός στους οποίους ο κορωνα-ιός αποτελεί πταίσμα. Τότε γιατί αυτός ο παγκόσμιος ξεσηκωμός, αυτή η παγκόσμια κινητοποίηση; 

Γιατί είτε είναι προϊόν ενός βιολογικού πολέμου είτε όχι, τον εργαλειοποίησαν. 

Απομονώνουν ολόκληρες πληθυσμιακές ομάδες εισαγάγοντας εναντίον τους μέτρα (εποχιακή εργασία, εκ περιτροπής εργασία, εργασία από το σπίτι και άλλα φονικά) δήθεν προσωρινού χαρακτήρα κατά των οποίων υπό κανονικές συνθήκες θα είχε προκύψει μια άλλου τύπου πανδημία. 

Η πανδημία ενός παγκόσμιου ξεσηκωμού κατά των οικονομικών και πολιτικών δραστών που χρόνια τώρα και μετά την πτώση των Σοβιέτ του πριονίζουν τη ζωή.